آمار
وب سایت:
حسرت دیدار
غزلی زیبا از: سیمین بهبهانی
بگذار که در حسرت دیدار بمیرم
در حسرت دیدار تو بگذار که بمیرم
دشوار بود مردن و روی تو ندیدن
بگذار به دلخواه تو دشوار بمیرم
بگذار که چون ناله ی مرغان شباهنگ
در وحشت و اندوه شب تار بمیرم
بگذار که چون شمع کنم پیکر خود آب
در بستر اشک افتم و ناچار بمیرم
میمیرم از این درد که جان دگرم نیست
تا از غم عشق تو دگر بار بمیرم
تا بوده ام ای دوست وفادار تو بودم
بگذار بدان گونه وفادار بمیرم
هارا گئددین
استاد رحیم دیندار(کامران)
ای نازلی صنم آی ده لی جیران هارا گئدون
سنسیز کونولیم ایلیر افغان هارا گئددین
سنسیز داها میخانه ده پیمانه دولانماز
جانیم سنه ا ی جان اولا قوربان هارا گئددین
گل سئوله نه دن شامی غمیم ده اوفول ائدون
سئولر کونولیم ای مه تابان هارا گئددین
هیجرون گوزلیم آغ گونیمی ایله دی قاره
ای راحت جان شمع شبستان هارا گئددین
گول زار وجودیم ده أسیل لر قارا یئل لر
سنسیز منه غم ایله دی طوفان هارا گئددین
گل دیم گوزلیم کوی وه گوردیم اثرین یوخ
کونلوم دیل آچوب سئوله دی ای جان هارا گئددین
هیجران اوخ آتیب ایله دی بو باغریمی شان شان
دونیانی منه ایله دی زندان هارا گئددین
نیلیم کی آخار گوز یاشی هیجرون ده دمادم
القانه چونیب دیده گریان هارا گئددین
گول خانه مه سنسیز گوزلیم قاره یئل أسدی
گولخانه اولوب کلبه احزان هارا گئددین
هیجران اوخن آتدون منی آماج غم ائدون
آی قاشی کمان اوخلاری مژگان هارا گئددین
زنجیر تکین بنده چکیب دور منی زولفون
طوفانلی هوا ده کونولیم کشتی ده قالدی
دریای غمون اولدی خروشان هارا گئددین
عشقفونده گوزل اولدی صفاهان منه موطن
دور گل گول آچوب ملک صفاهان هارا گئددین
گلواژه شعریم شبی هیجرانی ده صولدی
قوربانین اولا دفتر و دیوان ها را گئددین
غم خیمه وروب تیغ فراقون منی یاردی
کامرانون اولوب قانینه غلتان هارا گئددین
.gif)
دار گونده
جانانیم
گئدیر
استاد رحیم دیندار(کامران)
گؤیللره دریایه دشته آه و افغانیم گئدیر
ای گوزل گئد مه دایان سنلن دل و جانیم گئدیر
گئدمه پوزغون حالیمی درد و غمه یار ایلمه
رحم ائد یئدی سمایه داد و افغانیم گئدیر
عنبر افشانی چمن سن ای باهاره جان فزا
اولما راضی سئولیم کی عنبر افشانیم گئدیر
سن دنیز سن حسنیده اول لاله اوزلر قطره آب
نینی یم من قطره بارانی کی عمانیم گئدیر
سن گوزللره اولکسینده بیر ایشقلی ماهیدون
نینی یم اولدوز لاری اول ماه تابانیم گئدیر
لاله اوزلر ملکینین تاجی دون ای زیبا صنم
گرائدم شیون روا دور چون کی سلطانیم گئدیر
یوسف عشقیدون ای گول منده یعقوب زمان
نینی یم کنعان دیارین ماه کنعانیم گئدیر
گورمیب بیچاره کونلیم سن تکین شیرین زبان
رحم قیل گل یانیمه قویما دیم جانیم گئدیر
سن گوزل جیرانه من بو دشتیده حیرانی دیم
نینی یم من کوه و دشتی چون کی جیرانیم گئدیر
کوکب بختیم اوفول ائدی گونیم اولدی قارا
حالیمه قان غلیون دار گونده جانانیم گئدیر
مهر رخشانیم سنیدون مابقی شمع و چراغ
نینی یم شمع و چراغی مهر رخشانیم گئدیر
اولماسا ساقی دولان ماز باده لر میخانه ده
باغلیون میخانه نی چون باده گردانیم گئدیر
سن منیم ایمانمی دون سجده گاه عشقیده
نینی یم من سجده گاهی چونکه ایمانیم گئدیر
چرخ بدسیرت اولوب دنیا منه یار اولمادی
گلشن بختیم سارال دی چون کی باغ بانیم گئدیر
کامرانین الهام بخشی ای فلک ترک ایلیر
طبع شعریم بیرده جوشماز مرغ دستانیم گئدیر
_-_Copy.gif)
تضمین شیخ یهایی از شعر خیالی بخارایی
.gif)
تا كی به تمنای وصال تو یگانه
اشكم شود از هر مژه چون سیل روانه
خواهد به سرا آید شب هجران تو ، یا نه ؟
« ای تیر غمت را دل عشاق ، نشانه
جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه »
رفتم به در صومعه عابد و زاهد
دیدم همه را پیش رُخت راكع و ساجد
در میكده رهبانم و در صومعه عابد
« گه معتكف دیرم و گه ساكن مسجد
یعنی كه تو را میطلبم خانه به خانه »
روزی كه برفتند حریفان پی هر كار
زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمّار
من یار طلب كردم و او جلوهگه یار
« حاجی به ره كعبه و من طالب دیدار
او خانه همی جوید و من صاحب خانه »
هر در كه زنم ، صاحب آن خانه تویی ، تو
هرجا كه روم ، پرتو كاشانه تویی ، تو
در میكده و دیر كه جانانه تویی ، تو
« مقصود من از كعبه و بتخانه تویی ، تو
مقصود تویی ، كعبه و بتخانه بهانه »
بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید
پروانه در آتش شد و اسرار ، عیان دید
عارف ، صفت روی تو در پیر و جوان دید
« یعنی همه جا عكس رُخ یار توان دید
دیوانه منم من ، كه روم خانه به خانه »
عاقل به قوانین خرد راه تو پوید
دیوانه برون از همه آیین تو جوید
تا غنچه بشكفته این باغ كه بوید
« هركس به زبانی صفت حمد تو گوید
بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه »
بیچاره بهایی كه دلش زار غم توست
هرچند كه عاصی است ، ز خیل خِدّم توست
امید وی از عاطفت دم به دم توست
« تقصیرِ خیالی به امید كرم توست
یعنی كه گنه را به از این نیست بهانه »
.jpg)
برسر این شعر غوغاست عده ای از نظامی گنجوی وعده ای از ابن یمین و.......
آن کس که بداند و بداند که بداند
اسب خرد از گنبد گردون بجهاند
آن کس که بداند و نداند که بداند
آگاه نمایید که بس خفته نماند
آن کس که نداند و بداند که نداند
لنگان خرک خویش به منزل برساند
آن کس که نداند و نداند که نداند
در جهل مرکب ابدالدهر بماند
آنکس که نداند و نخواهد که بداند
حیف است چنین جانوری زنده بماند
طاهره قرة العین
غزل زیبای : گر به تو افتد نظرم چهره...
گـر به تـو افتـد نـظرم چهره به چهره رو به رو
شـرح دهـم غـم دلـم نـکـته بـه نـکـته مو بـه مو
مـیـرود از فــراق تـو خــون دل از دو دیـده ام
دجله به دجله یم به یم چشمه به چشمه جو به جو
از پـی دیــدن رُخـت هـمچـو صــبـا فـتــاده ام
خانه به خانه در به در کوچه به کوچه کو به کو
دور دهــان تـنگ تـو عـارض عنبرین خـُطـَت
غـنچه به غـنچه گل به گل لاله به لاله بـو به بـو
ابـرو و چشم و خــال تو صـيـد نـموده مـرغ دل
طبع به طبع دل به دل مهر به مهر و خـو به خـو
مـهر تـو را دل حـزیـن بـافته بر قـمـاش جــان
پـرده به پـرده نـخ به نـخ تـار به تـار پـو به پـو
در دل خویش طاهـره گشت و نیـافت جز تو را
صفحه به صفحه لا به لا پرده به پرده تـو به تـو
.gif)
اسیر افکار
اقبال لاهوری
سوز و ساز عاشقان دردمند
شورهای تازه در جانم فکند
مشکلات کهنه سر بیرون زدند
باز بر اندیشه ام شبخون زدند
قلزم فکرم سراپا اضطراب
ساحلش از زور طوفانی خراب
گفت رومی «وقت را از کف مده
ایکه میخواهی گشود هر گره
چند در افکار خود باشی اسیر
این قیامت را برون ریز از ضمیر»
گلچینی از دیوان فایز دشتستانی
و شرح حال فایز
|
مختصری از شرح حال فایز دشتستانی فایز شاعری پر شور و حال ودارای اشعار سوزناک و دلنشین
می توان گفت بابا طاهر ثانی است فایز دشتی را در حقیقت می توان بنیانگذار شعرهای فولکلوریک ادبیات عوام و بومی محسوب کرد
محتوای دوبیتی های فایز دشتی از بس پر معنا و پر احساس است جز اهل فن ، کمتر کسی متوجه ی نقایص شعرهایش می شود . فایز دشتی ، شبان دشت های دشتی ، بی گمان از چهره های درخشان شعر و عرفان وادب مردمی ایران است .
دوبیتی های فایز دشتی سیاق فهلویات قدیم را دارد و پس از اشعار باباطاهر همدانی به خصوص در ادبیات و فرهنگ عامه شناخته شده است . ا . فایز دشتی تقریبا در همه دوبیتی هایش از تخلص بهره می گیرد و بیشتر از هر چیز عشق به پری و بیان سوز هجرانش را به نمایش می گذارد . که بنابه گفته مردمان و آشنایانش داری دو فرزند از زن نژاد پریان بوده که در این مورد قصه های زیادی نوشته شده است |
گلچینی از دیوان فایز دشتستانی
دل آرامی که پــا بر دل گذارد ،
ستم باشد که پا بر گِل گذارد
تمنـــــــایی که دارد یار فـــــایز ،
قدم برچشم ما مشکل گذارد
سحر شبنم چو بر گیسوش افتـــــــــاد ،
در عالم شورشـــی از بوش افتــــــــاد
خوش آن ساعت که فایز همچو گیسوش
، پریشـــــــانوار بر پهلوش افتــــــــــاد
نه هر چشمی ز جسمی میبرد جان ،
نه هر زلفی دلی سازد پریشان
نه هر دلبر ز فایز میبرد دل ،
رموز دلبری سری است پنهان
بگو با دلبــــــــــر ترسایــــــی امشــــب
، چه میشد گر که بی ترس آیی امشب
لبان خشــــــک فایــــــــــز را زرحمـــت ،
به آن لعل لب تر… سایـــــــی امشب
زما آن چشــــم وابرو مـــــی برد دل ،
لب و دندان و گیســــو مـــــی برد دل
بت فایـــــــز ز وضع و طـــــرز رفتـــــــار ،
نه من دل دادهام اومـــــــی برد دل
پس از مرگم نخواهمهای هایـــــی ،
نه فـــــریادوفغـــــــان ونــه نوایــــــی
بگویی گشــــــته فایز کشـــتهٔ دل
، ندارد کشـــــتهٔ دل خونبهـــــــــایی
مرا تن زورق است وناخــــــدا دل ،
در این کشور بوَد فــــــرمــانروا دل
برد فایـــــــز به منزل یا کنـــد غرق
، نمیدانــــم برد ما را کجـــــــا دل
نسیم روح پرور دارد امشب
شمیم زلف دلبر دارد امشب
گمانم یار در راه است ، فایز
که این دل شور در سر دارد امشب
مزن شانه به زلف پرشــکن را ،
مپوش از سنبل تر یاســمن را
دل فایز وطن دارد درآن زلف ،
مکن دور از وطن اهل وطن را
عجب دارم از آن زلف چلیپا
، که دارد صد هزاران دل درآن جا
بت فایز مزن شانه برآن زلف ،
مکن ویرانه خود آن آشـیانها
|
سحر گه ز نوای مرغ گلزار سرم پر شور گشت و دیده بیدار به هر گل بلبلی فایز نواخوان چه خوش باشد نشستن یار با یار
***
خم ابروست یا شمشیر بهمن مژه یا نیزه یا تیر تهمتن بت فایز منیژه سان به یکبار به چاهم در فکن مانند بیژن
***
ز کشت و پیچ این شلوار رنگین خرامان رفتن و این وضع سنگین کند مجبور فایز را در آخر که مجنون وار خارج گردد از دین
***
بتا در گوش ، گوش آویز داری لب می گون شکر ریز داری بشارت می دهد این دل به فایز دلی در سینه مهر انگیز داری
***
به قامت مظهر سرو رسایی به طلعت دلفریب و جان فزایی تو با این قامت و حسن خداداد هزار افسوس ای مه ، بی وفایی
***
خروس امشب بداده هرزه خوانی مگر وقت سحر امشب ندانی ؟ اگر بیدار گردد یار فایز به بالت تیر تا شهپر نشانی
***
سحر گه چون ز مشرق ماه خاور برون آید جهان گردد منور خوش آن ساعت مه فایز ز مغرب برون آید چو حوران بسته زیور
***
گهی که یادم آمد صحبت یار لب و دندان و زلف و چشم و رخسار دل و دین و قرار و صبر فایز فکندند در طلسم چار در چار
***
دلا گر زار گریم بر تو شاید که هر جا تیری آید بر تو آید دل فایز ، مگر داری تو گوهر که هر گلرخ تو را خواهد رباید
***
مرا شب سیل آه از دل برآید که یادم از دو زلف دلبر آید نشیند چشم در ره ، فایز هر شب که شاید یارم از سویی در آید
***
ز آب و آتش و از خاک و از باد خدا رخسار خوبان را صفا داد چو چشم ما نظر بگشاد ، فایز غضو ابصارکم را کرد ارشاد
***
نمی بینم ز مردم آشنایی نمی آید ز کس بوی وفایی مده فایز به وصل گلرخان دل که آخر می کشندت از جدایی
***
خیال کشتن من داشتت جانان کدامین سنگدل کردش پشیمان ندانست عید فایز آن زمانست که گردد در منای دوست قربان
***
مرو ای جان شیرین از بر من توقف کن که آید دلبر من بده فایز به تلخی جان شیرین که جانانت بگیرد سر به دامان
***
فراق لاله رویان ساخت کارم ربود از کف عنان اختیارم پس از صد سال بعد از مرگ فایز گل حسرت بروید بر مزارم
***
چرا از دلبر حورا سرشتم چو آدم دور از باغ بهشتم به کام دل نشد فایز از او دور بشد روز ازل این سر نوشتم
***
ندانم خواب یا بیدار بودم ز شوقش مست یا هوشیار بودم به باغ خلد فایز بود گویا و یا سر در کنار یار بودم
***
سحر گه زورق سیمین مهتاب چو در دریای اخضر گشت غرقاب بت فایز ز هامون سر بر آورد دوباره شد شب مهتاب احباب
***
صنم تا کی دل ما را کنی آب دل نازک ندارد اینقدر تاب اگر تو راست می گویی به فایز به بیداری بیا پیشم نه در خواب
***
به زیر پرده آن روی دل آرا بود چون شمع در فانوس پیدا دل فایز چو پروانه به دورش مدامش سوختن باشد تمنا
***
مسلمانان گرفتار دلستم ضعیف المال و بیمار دلستم نبود این قدر فایز بی بصیرت کنون در مانده در کار دلستم
***
مگر یار آمده بر پشت بامم که بوی جنت آید بر مشامم ؟ فرودآ گر چه فایز نیست قابل بیا بنشین نگه دار احترامم
***
نگفتم جا مده بر چهره گیسو مسوزان اندر آتش بچه هندو ؟ بت فایز گمانم ، کافرستی که با آتش پرستی کرده ای خو ؟
***
دلا تا چند در آزارم از تو گهی نالان ، گهی بیمارم از تو تو فایز در جهان بدنام کردی برو ای دل که من بیزارم از تو
***
دو گیسو را به دوش انداختی تو ز ملک دل دو لشکر ساختی تو به استمداد چشم و زلف و رخسار به یکدم کار فایز ساختی تو
***
نسیم ، امشب عجب دفع غمی تو یقین دارم نه از این عالمی تو شمیم زلف یار فایزستی و یا ز انفاس ابن مریمی تو ؟
***
خوشا الحان مرغکی وقت سحرگاه مرا بیدار کرد از صوت دلخواه زدی هی بال خواندی شعر فایز که بر تو باد رحمت بارک الله
***
به زیر زلف برق گوشواره زده بر خرمن عمرم شراره بیا فایز که از نو آتش طور تجلی کرده بر موسی دوباره
*** اگر خواهی بسوزانی جهان را ، رخی بنما بیفشان گیسوان را بت فایز اشارت کن به ابروت ، بکش تیغ و بکش پیر و جوان را
به رخ جا دادهای زلف سیه را ، بکام عقرب افکندی تو مه را که دیده عقرب جراره فایــز ، زند پهلو به ماه چهـارده را
دام از بس که دنبال تو گشته دل خون گشته پامال تو گشته مگر در وقت مردن خون فایز ترشح کرده و خال تو گشته
***
غم و غصه تن و جانم گرفته فراق یا دامانم گرفته به کشتی اجل فایز سوار است میان آب ، طوفانم گرفته
***
پری رویان به ما کردند نظاره یکی چون ماه و باقی چون ستاره کمان ابرو و مژگان تیز کردند زدند بر جان فایز چون هزاره
***
سحر دل ناله های زار می کرد چنان که دیده را خونبار می کرد شکایت های ایام جوانی به فایز یک یه یک اظهار می کرد
***
بتی کز ناز پا بر دل گذارد ستم باشد که پا بر گل گذارد تمنایی که دارد یار فایز به چشم ما قدم مشکل گذارد
***
به رخ جا داده ای زلف سیه را به کام عقرب افکندی تو مه را که دیده عقرب جراره فایز ؟ زند پهلو به ماه چارده را
***
دلا امشب نه وقت قال و قیل است نه هنگام حکایات طویل است ببین فایز ! قوافل در قوافل به هر جانب صدای الرحیل است
***
رخت تا در نظر می آرم ای دوست خودم را زنده می پندارم ای دوست ولی چون تو برفتی یار فایز بگو این دل به کی بسپارم ای دوست
|
بهار آمد گلستان شد مطــــرا ،
شدند از نو عنادل مست وشیــدا
جوانی کاش فایــز بد چوگلشن
، که هرساله شدی سرسبز و خضـرا
بتا آهسته تر بردار پــــا را
، از این دام بلا بردار مـــا را
سراغ نیمه جان داری ز فایز
، بیا بستان سرمنت خدا را
از:عطار
تا درین زندان فانی زندگانی باشدت
کنج عزلت گیر تا گنج معانی باشدت
این جهان را ترک کن تا چون گذشتی زین جهان
این جهانت گر نباشد آن جهانی باشدت
کام و ناکام این زمان در کام خود درهم شکن
تا به کام خویش فردا کامرانی باشدت
روزکی چندی چو مردان صبر کن در رنج و غم
تا که بعداز رنج گنج شایگانی باشدت
روی خود را زعفرانی کن به بیداری شب
تا به روز حشر روی ارغوانی باشدت
گر به ترک عالم فانی بگویی مردوار
عالم باقی و ذوق جاودانی باشدت
صبحدم درهای دولتخانهها بگشادهاند
عرضه کن گر آن زمان راز نهانی باشدت
تا کی از بی حاصلی ای پیرمرد بچه طبع
در هوای نفس مستی و گرانی باشدت
از تن تو کی شود این نفس سگ سیرت برون
تا به صورت خانهٔ تن استخوانی باشدت
گر توانی کشت این سگ را به شمشیر ادب
زان پس ار تو دولتی جویی نشانی باشدت
گر بمیری در میان زندگی عطاروار
چون درآید مرگ عین زندگانی باشدت
بی تو مهتاب شبی.......
فریدون مشیری
بی تو ، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم !
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید
یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید : تو بمن گفتی :
ازین عشق حذر کن !
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ، آئینة عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا ، که دلت با دگران است
تا فراموش کنی ، چندی ازین شهر سفر کن !
با تو گفتم :
حذر از عشق ؟
ندانم
سفر از پیش تو ؟
هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پَر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم
باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب نالة تلخی زد و بگریخت !
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
نگسستم ، نرمیدم
رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم !
بی تو ، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم
مست گفت ای دوست این پیراهن است افسار نیست
گفت مستی زان سبب افتان و خیزان میروی
گفت جرم راه رفتن نیست ره هموار نیست
گفت می باید تو را تا خانه قاضی برم
گفت رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست
گفت نزدیک است والی را سرای آنجا شویم
گفت والی از کجا در خانه خمار نیست
گفت تا داروغه را گوییم در مسجد بخواب
گفت مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست
گفت دیناری بده پنهان و خود را وا رهان
گفت کار شرع کار درهم و دینار نیست
گفت از بهر غرامت جامه ات بیرون کنم
گفت پوسیدست جز نقشی ز پود و تار نیست
گفت آگه نیستی کز سر در افتادت کلاه
گفت در سر عقل باید بی کلاهی عار نیست
گفت می بسیار خوردی زان چنین بیخود شدی
گفت ای بیهوده گو حرف کم و بسیار نیست
گفت باید حد زند هشیار مردم مست را
گفت هشیاری بیار اینجا کسی هشیار نیست
دو غزل زیبا از رهی معیری
اشکم ولی به پای عزیزان چکیده ام
خارم ولی به سایه گل آرمیده ام
با یاد رنگ و بوی تو ای نوبهار عشق
همچون بنفشه سر به گریبان کشیده ام
چون خاک در هوای تو از پا فتاده ام
چون اشک در قفای تو با سر دویده ام
من جلوه شباب ندیدم به عمر خویش
از دیگران حدیث جوانی شنیده ام
از جام عافیت می نابی نخورده ام
وز شاخ آرزو گل عیشی نچیده ام
موی سپید را فلکم رایگان نداد
این رشته را به نقد جوانی خریده ام
ای سرو پای بسته به آزادگی مناز
آزاده من که از همه عالم بریده ام
گر می گریزم از نظر مردمان « رهی
عیبم مکن که آهوی مردم ندیده ام
**********************************
یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم
در میان لاله و گل آشیانی داشتم
گرد آن شمع طرب میسوختم پروانهوار
پای آن سرو روان اشک روانی داشتم
آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود
عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم
چون سرشک از شوق بودم خاکبوس درگهی
چون غبار از شکر سر بر آستانی داشتم
در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود
در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم
درد بیعشقی ز جانم برده طاقت ورنه من
داشتم آرام تا آرام جانی داشتم
بلبل طبعم رهی باشد ز تنهایی خموش
نغمهها بودی مرا تا همزبانی داشتم
اشعاری از فروغ فرخزاد
_-_Copy.jpg)
ای ستاره ها که بر فراز آسمان
با نگاه خود اشاره گر نشسته اید
ای ستاره ها که از ورای ابرها
بر جهان نظاره گر نشسته اید
كارون چو گیسوان پریشان دختری
بر شانه های لخت زمین تاب می خورد
خورشید رفته است و نفس های داغ شب
بر سینه های پر تپش آب می خورد
؛
اگر به خانه من آمدي براي من اي مهربان چراغ
بياور
و يك دريچه كه از آن
به ازدحام كوچه ي خوشبخت بنگرم
کسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد کرد
کسي مرا به ميهماني گنجشک ها نخواهد برد
پرواز را بخاطر بسپار
پرنده مردني ست
همه هستی من آیه تاریكیست
كه ترا در خود تكرار كنان
به سحرگاه شكفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد
هر چه دادم به او حلالش باد
غير از آن دل كه مفت بخشيدم
دل من كودكي سبكسر بود
خود ندانم چگونه رامش كرد
او كه ميگفت دوستت دارم
پس چرا زهر غم به جامش كرد
هیچ صیادی در جوی حقیری كه به گودالی می ریزد
مرواریدی صید نخواهد كرد
دلشکسته
استاد رحیم دیندار(کامران)
هر چند دل شکسته و از پا فتاده ایم
مدیون کس نه ایم که آ زاد زاده ایم
داغ غمت چو بمب اتم بر دلم نشست
دست دعا به خالق منان گشاده ایم
تا چند جور و ظلم تو بر ما روا بود
داغی زجور و ظلم تو بر دل نهاده ایم
کم کن ریا و کبر منیت دگر بس است
بر ما ستم مدار که از پا فتاده ایم
مستیم لیک مست ز عرفان و عشق دوست
مردم بدین گمان که ما مست باده ایم
از ما مجو صبوری و شادابی ای طبیب
ظلمی کشیده ایم و دل از دست داده ایم
هر چند از ریا شده یک خیل کامیاب
اهل ریا نه ایم که یکرنگ و ساده ایم
مردم به باغ عیش خرامان و ما غمین
چون در مصاف داغ غمت ایستاده ایم
_5.jpg)
استاد رحیم دیندار(کامران)
عشق
بوُد عشق بتان آیین و کیشم
اسیر دست احساسات خویشم
منم آن تک درخت اندر بیابان
زند باد خزان هر لحظه نیشم
بسی فرسنگ ها پیموده ام راه
گذشتم بهر تو از قوم و خویشم
مرا در کلبه تنهائی خویش
مسوزان رحم کن بر جان ریشم
بیا در بازی شطرنج عشقت
بکن ماتم مده این قدر کیشم
مرا مگذار تنها چون غریبان
بیا ای نازنین یک لحظه پیشم