(fbt) فقط به خاطر تو

 اشعار

شیخ اجل سعدی

بگـذار  تا  بگریـیـم  چون  ابر  در  بهــاران

کز  سنـگ  نـاله  خیـزد  روز  وداع  یـاران

هر کو شراب فـرقت روزی چشیـده باشد

داند  که  سخت  باشـد  قطع  امیـدواران

با  ساربان  بگویید  احــوال  آب  چشمـم

تا  بر  شتر  نبندد  محمل  بـه  روز بــاران

بگذاشتند  ما  را  در  دیـده  آب  حســرت

گریـان چـو در قیــامت چشــم گناهکــاران

ای صبـح شب نشینان جانم به طاقت آمد

از بس که دیر ماندی چون شام روزه داران

چندین  که برشمردم  از  ماجرای عشقت

انــدوه  دل  نـگفتــم  الـا  یک  از  هـــزاران

سعدی به روزگاران  مهری نشسته در دل

بیـرون  نمی‌تــوان  کـرد  الا  به  روزگــاران

چندت کنم حکایت شـرح ایــن قدر کفـایت

باقی  نمی‌توان  گفت  الا  به  غمگساران

باز از شراب دوشین در سر خمار دارم

وز باغ وصل جانان گل در کنار دارم

سرمست اگر به سودا برهم زنم جهانی

عیبم مکن که در سر سودای یار دارم

ساقی بیار جامی کز زهد توبه کردم

مطرب بزن نوایی کز توبه عار دارم

سیلاب نیستی را سر در وجود من ده

کز خاکدان هستی بر دل غبار دارم

شستم به آب غیرت نقش و نگار ظاهر

کاندر سراچه دل نقش و نگار دارم

موسی طور عشقم در وادی تمنا

مجروح لن ترانی چون خود هزار دارم

رفتی و در رکابت دل رفت و صبر و دانش

*********************

بازآ که نیم جانی بهر نثار دارم

چندم به سر دوانی پرگاروار گردت

سرگشته‌ام ولیکن پای استوار دارم

عقلی تمام باید تا دل قرار گیرد

عقل از کجا و دل کو تا برقرار دارم

زان می که ریخت عشقت در کام جان سعدی

تا بامداد محشر در سر خمار دارم

غزل ۳۹۹

خنک آن روز که در پای تو جان اندازم

عقل در دمدمه خلق جهان اندازم

نامه حسن تو بر عالم و جاهل خوانم

نامت اندر دهن پیر و جوان اندازم

تا کی این پرده جان سوز پس پرده زنم

تا کی این ناوک دلدوز نهان اندازم

دردنوشان غمت را چو شود مجلس گرم

خویشتن را به طفیلی به میان اندازم

تا نه هر بی‌خبری وصف جمالت گوید

سنگ تعظیم تو در راه بیان اندازم

گر به میدان محاکای تو جولان یابم

گوی دل در خم چوگان زبان اندازم

گردنان را به سرانگشت قبولت ره نیست

چون قلم هستی خود را سر از آن اندازم

یاد سعدی کن و جان دادن مشتاقان بین

حق علیمست که لبیک زنان اندازم

غزل ۳۹۴

به خدا اگر بمیرم که دل از تو برنگیرم

برو ای طبیبم از سر که دوا نمی‌پذیرم

همه عمر با حریفان بنشستمی و خوبان

تو بخاستی و نقشت بنشست در ضمیرم

مده ای حکیم پندم که به کار درنبندم

که ز خویشتن گزیرست و ز دوست ناگزیرم

برو ای سپر ز پیشم که به جان رسید پیکان

بگذار تا ببینم که که می‌زند به تیرم

نه نشاط دوستانم نه فراغ بوستانم

بروید ای رفیقان به سفر که من اسیرم

تو در آب اگر ببینی حرکات خویشتن را

به زبان خود بگویی که به حسن بی‌نظیرم

تو به خواب خوش بیاسای و به عیش و کامرانی

که نه من غنوده‌ام دوش و نه مردم از نفیرم

نه توانگران ببخشند فقیر ناتوان را

نظری کن ای توانگر که به دیدنت فقیرم

اگرم چو عود سوزی تن من فدای جانت

که خوشست عیش مردم به روایح عبیرم

نه تو گفته‌ای که سعدی نبرد ز دست من جان

نه به خاک پای مردان چو تو می‌کشی نمیرم

خنجر            بیداد         

استاد رحیم کامران شاعر قرن ما

  مــــا    زاده    غمیــــم    و گرفتـــار محنتیـــم               

  تــرک    دیار      کرده    و    در   دام غربتیـــــم               

       برگ    و فا  ز     گلشـــن   دوران نچیده ایـــــم                   

         از   خلق   دل    بریده   و     در کنج   خلوتیـــم                    

       در   کوچه های     درد  درین   سال های سرد                    

      کس   با  خبر  نشد  که از این قوم     و   ملتیم                  

  اندر    جهان ببین  که چسان ظلم      می شود               

   گویند   شرق    و   غرب    که  ما   اهل  قدرتیم               

     بر مسنــــد   مراد    خسان   تکیه   کرده انــــد                

ما     پایمال    چکمــــه    بیداد    و   خفتیـــــم          

 از ظلم    کیســه  پر    شـــود     و  از ریــا فزون             

   ما     سر و های     بی  بـــر        آزاد      امتیم            

 لبــهای      ما    ز   خنجر بیــــداد    پاره   شـــد          

  گویــا    از آن    نه ایم    و    گرفتــار   لکنتیــــم          

  گویم    به    رمز       و    راز نگاه     ا بن حدیث را            

آهسته   خود  به خوان     که    اسیران ظلمتیم         

       ریزند بمب   و     موشک   و صد ظلم   کین    ولی              

  گویند          در         حقوق      بشر      یار    ملّتیم        

      بیداد    دیو        سیرت   ما   را     به      کینه  کشت           

    ما   کشتــگان      فتنه    این   پست         فطرتیـــم        

کامران  شرح  قصه ما    را به   کس    مگو    

چون   زیر   بار    محنت  و بیـــداد و ذلتیــــم      

                               گفته بودی غزلی

                  گو به هوای

                       دل من

استاد دیندار(کامران)

گفته بودی   غزلی   گو به هوای   دل من

من  چه گویم   ز   تو  ای ماه  من    و  نوگل

دل  تو  مخزن عیش  است و سرایت  همه سبز

دل  من کوره  داغ است و  حزین   محفل من

خشت شعرم همه درد است وبنایش غم دل

از    زبان تو چه  گویم که     نئی همدل      من

هستم از     جمع  پریشان    و ز   غم زاده شدم

بوی      غم     خیزد  صد     قرن    دگر  از  گل من

محفلت     باغ     بهار     است  و    پر از    بوته گل

شد     زمستان   غم   و  درد    ز    غم    منزل من

نچشیدی     غم       هجران     ندیدی      غم   دل

کی   خبر دار    دلت می شود    از     مشکل من

می زنی  گام تو  در   ساحلی  از   عیش و   صفا

شده   گرداب    غم      و  درد    ولی  ساحل  من

گفت     کامران  برایت      غزلی     از      دل زار

گفته     بودی     غزلی     گو    به هوای دل من

     شهر گل

استادرحیم دیندار کامران

  امشب  بسان  ابرها  من   نیز هم    بارانیم

چون تندری در آسمان می غرّم  و   طوفانیم

شددیدگانم خون فشان چون ابرهای  آسمان

دردا  نشد   کس همدمم در این شب بارانیم

تنها و سرگردان  شدم در   این  دیار  پرستم

 ای چرخ بد سیرت بگو  تا چند  می سوزانیم

این بود تقدیر ای فلک  دستم ندارد چون نمک

آری  ندید   از  کس  وفا   آخر   دل   بحرانیم

یعقوب  دهر   آخر  نشد  از حال  زارم با خبر

یادم کنید  ای   دوستان  در  چاه غم  زندانیم

نالم  زجور  دشمنان   یا  از  جفای   دوستان

ای  دل  ز پا  آرد  مرا     این   عقده   پنهانیم

چون اسب سرکش ای دلا مارا بهرسو میبری

در این  دیار   غم  فزا   تا  چند    می گردانیم

دامن غم  را  کن  رها با ما  به  شهر  گل  بیا

ای  دل  بگو آخر چرا  بر کوی غم  می خوانیم

در شهر گل  آن  دلربا   دارد  سرائی  با   صفا

گه ل بوردا  اتراق  ایلیک  من  بو یارن  مهمانیم

تو  قبله سبز  منی   هم   مطلع   شعر  منی

ملک کیان  آخر  ترا  هم  مسند   شاهی   ترا

از در  مران  این  خسته  را من نیز  هم  ایرانیم

کامران بهر عشق او  شعر و غزل تصنیف کن

آری  سمر  شد  د ر  جهان  اشعار  پر   عرفانیم

استاد رحیم دیندار(کامران

شعر ترکی ب نازلی نیگارم گله جک

نازلی   نیگارم  گله جک      

اوره گیم  مژده   وئرر نازلی   نیگاریم  گله جک 

  منی شیدا   ائلین     لاله   عذاریم      گله جک

   بیلیسیز  باغی  اومیدیم  نیه جان  تابدی  یئنه

   بو سویوق قیشدا منیم تازه   باهاریم  گله جک

    گه ترین باده  و  پیمانه  یخین   غم     قالاسین  

   کؤنولی مست  ائلین چشم خوماریم  گله جک

    تیشه عشق  الیمده   قازیرام     غم     داغینی 

  شیرین عشقینده   بو  دونیایه   غباریم  گله جک

  کؤنولی گوردیم اوُرچور گویلره  داغ  داشدا  گزیر

  تئز سوروشدوم نه خبر سئوله دی یاریم گله جک

  اولاجاق  یوسف  کنعان  منی     یعقوبه     قوناق  

   اي کونول ائدمه فغان  صبر و  قراریم   گله جک 

  ا ُودی  دینیم اُو دی  روحیم  اُودی  آرامی    جانیم 

    کی منیم  شاه  به به یم  شاه  دماریم    گله جک  

  چوخ گئجه یات مامیشام صبحه کیمین گوزله میشم 

   دئمیشم  اوز اوزیمه   ایندی    نیگارم        گله جک

   بوراجان سوزله   ری  ایهامیله تو صیف  ائله    دیم

   عالمی غیب دن  اول  تکجه   سواریم       گله جک

   ایشیق ا وننان  آلاجاق عدل   و     عدالت    چراغی

    دئیه  جک شیر       خدا    روحی  دیاریم     گله جک

     پیشوازینه    چیخار  آل   محمّد      (ص)   بو    گئجه  

     دئنه    عالم  بیله    تا     دار    و     نداریم   گله جک

     دئنه  شمع سالمیا  نورین   کی   گلیر   ماهی   منیر

      عالمی  روشن   ائدن   عزز       وقاریم         گله جک

     بو  غزل لر  کی سینه   منن   داشیری   دریا    اولوب 

     قاینایب   عالمه   مین    قرن       بخاریم     گله     جک

      کامرانین       طبعی      جوشور      طغیان         ائدیر

     ساقیا    باد ه      گئتیر    باده      گساریم      گله جک

دو   غزل          استاد رحیم دیندار(کامران

تصویر  ایام              

زندگی  تصویری    از   آمال   نافرجام  ماست                        

عاشقی آغاز فصل زردو صعب و جانگزاست                         

خانه  سبزی  که   می جویند در   عالم  بسی                         

 در  نگاه   عاشقان  و  ذکر    مردان   خداست                                   

  آن  شقایق  را  که  می گویند   باشد    داغدار                                   

در جهان تصویری از   دل های زار   و بی ریاست                     

   نقطه    کوری   که   می گویند  باشد  درجهان                          

 شمه ای از بازی این چرخ بی مهر و  صفاست                  

نیست   احساس  کبوتر  در دل  بی مایگان

 چون دل دنیا پرستان خالی از مهر   و وفاست  

کینه   در   آیین    ما    صاحبدلان    یابد     زوال   

  تشنه گان  زور  و  زر  را  لیک  کینه رهنماست                            

 می توان  در   برگ    گل   تصویر   کرد ایام  را                                                                         

  زانکه   همچون   عمر   گل ایام  ما اندر فناست                                    

    مردمان خوش نشین درخوان عیش ما خوشند                                        

    سهم   ما  صاحبدلان   از خوان این دنیا  بلاست                                    

 این    ریاکاران   ز عشرت  خانه   آذین کرده اند                     

 وین سرای   خالی ما هم  پر   از رنج و عناست                   

      بیت  بیت شعر  تو  کامران تعبیر  وفاست     

         شاعری دراین زمانه داستانی غم فزاست                                              

                               باده  جام  نگاه

      استاد رحیم دیندار(کامران) باده جام نگاه                 

            گرچه  بی باغ  وجودت  دلم اندر قفس است  

           عاشق دل شده را یاد تو ایدوست بس است

        گفته ای    در   نفس   باز  پسین   است   وصال   

        چهره  بنمای    که   تعجیل    مرا  آن  نفس است

       از     شراب   نگهت    مست  کن ای  دوست  مرا   

       باده       جام       نگاه       تو   مرا    داد رس  است 

      وعده    دادی   به     یکی  بوسه     دلم  شاد  کنی   

      مرحمت کن  که مرا  وعده      بوست   هوس است

     من    در    آیینه      عشق     تو      بقا         یافته ام  

      آنکه   دم   می زند از خویش ندانم چه   کس است

     بس  که  صد   نقش   مرادم   شده  در   دیده  پر آب    

     دیده گانم       ز      فراق  تو     چو  رود  ارس  است

     گفته  بودی       طبقی     گل     ببر    از  گلشن  من     

   کی   به  گلزار  تو     ای دوست مر  ا دسترس است

   ا ندر آیینه     عشقم       به    نگر     قامت       خویش 

    که   ترا  رخت  تن      از  آه   دلم      ملتبس      است   

    شعرمن گلبن      جان    پرور      آن    جنگل   توست   

  بگذر  از  صحبت  دونان  که همه     خار   وخس است

   بوی  یکرنگی     ازین   قوم     ندیده      است   کسی 

   خیل     نا پاک ریا  طالب حرص       و      هوس  است 

دفترشعرتوکامران شدآیینه دهر                                                                             

          درکویرخفقان شعرتوفریادرس است

 دو   غزل          استاد رحیم دیندار(کامران)

بو

گولستان منه بس

  استاد رحیم دیندار(کامران)

     تــَرک     قلدیم      وطنی      یار   و    دیار    ایسته  مرم   

    بی وفا  اولدی      یارم        بی  وفا   یار      ایسته مرم

     بیر   گؤزل   لاله أوزین    عشقی  منی    خوار ائله  دی  

    ئوزی   گول   غنچه     دهان  لاله    عذار       ایسته مرم

                جوان       عمریم       اوگؤزل       نازلی  یولندا   چؤردی            

    گؤردیم  عشقین    اوینون   نازلی     نیگار   ایسته مرم

      اوخومار      گوزلرینن      عومریمی    بر باد   ا  ئله د ون

     یوخ     صنم     آنلامادیم    چشمی   خومار  ایسته   مرم

    زولفی       عنبرلی       صنم     آغ    گونیمی     ائدی   قارا

    قالمیب       تاب     و     توان      مشک   تاتار     ایسته مرم

    منه       زندان       ائلیب       دونیانی      اول  ابرو        کمان

    ایسترم       آزاد     اولام       بند    و       حصار       ایسته رم

   شیخ     صنعان       کیمی   آز     قالدی       کؤنول  کافر  اولا

  به سدی    کافر     بالاسی      بوس  و      کنار      ایسته مرم

    كامرانين       دفتر ی     اشعاری    بیوک   باغدی      گؤزل 

   بو      گولستان       منه  بس   باغ    و      باهار  ایسته مرم

استاد رحیم دیندار(کامران) محبت کوزه سی

محبت کوزه سی          

استاددیندار(کامران)

من      دیردیمه   محبت  سؤکیمین   گونده  داشارمش 

     نه   بیلردیم     کی     محبت کوزه سین یاردا جا لارمش    

     بیلمیردیم    کی   محبت     ده      اؤرکدن     آزا لارمش     

       منی      یار       بو شلیب     آخیر داها  یادان چخادارمش  

      گوی  دیم    خلق  ده بیلسین     بو     اورک دردیمی آخیر  

   منی     بد    گونده      قویوب   تک   رفقا یار دا  قاچارمش 

     یارین   عشقینده   کول   اولدم     غم   هیجرانیله    دولدم    

      نه   بیلیردیم   کی  گؤزین    یاشیده     بیهوده  داشارمش 

    داها      پروانه    و       شمعین     ناغلین  سيولمه    راوی 

  من  یانان دا      دئمه       یاریم     منه  مستانه  باخارمش  

     باده       اغیارین       الیندن      آلب      اول    یار  ایچرمیش  

      منی        کؤینده       گورنده      دئمه   تزویر   ساتارمش  

   تکجه     یاریمده       یوخورمیش     بيله       تزویر   و ریالر 

  چوخلاری          وجدانی          دینی      دیمه       تزویر 

   ساتدیلار    جاه    و      مقامه  شرفی     وجدانی   دینی  

    اول    ریا     اهلی   کی   دینی  شرفی  جاهه   ساتارمش   

سات   مادی     شعرینی    کامران   گؤزلیم منصب و جاهه 

   اولکیه      شعر    و     ادبدن   بئله     شاعیر  ده   چیخارمش  

استاد رحیم دیندار(کامران)

همسفر

 جانا     طلب     وصل    توأم    دربدرم     کرد                        

  با    قافله       درد          و          غمت     کرد                         

   در     هجر      تو     آواره تر       از   باد   صبایم                       

    عشق   تو       گرفتار     قضا    و     قدرم  کرد                        

   دانی    که   چها  کرد   به  من    محنت   هجران                       

     من اهل  نظر   بودم     و   شوریده    سرم کرد                     

      ما    همسفر      قافله      عشق    تو   گشتیم                       

     امید     وصال      تو    ز   خود       بی خبرم  کرد                       

    خشکیده      دگر     چشمه  چشمان  من از غم                       

    آتشکده      بر  پا     غم       تو    در     بصرم   کرد                     

 پاییز     غم      آمد       به       گلستان        وجودم                          

 رفتی     و    غم       هجر   تو  خونین  جگرم    کرد                            

 بگذار شود    ثبت    در      این     دفتر     ایام                           

 ظلمی     که     به    من  دلبر   زرین    کمرم  کرد                             

   زد تیر  و     نگفت     او     عجبا  مرغ   که  بودی                            

ای    خلق  بدانید    که    بی  بال   و     پرم   کرد                        

بگرفت    دلم     را  و    به   زد      بر  جگرم      تیر                      

در   رزمگه       عشق      عجب  بی    سپرم  کرد                          

کامران بزد چنگ دراین چنگ  غم عشق                                  

                                         زان  لحظه  گرفتا ر   به چاه  سقرم کرد                                                                      

آخشام چاغی

 استاد رحیم دیندار  متخلص به کامران

رسمیدورگون باتمامیش دان آی چیخارآخشام چاغی

عاشیقین    حالی اولار    غمدن فیکار   آخشام  چاغی

آی    آتان دا   قاش   گوزل اولدوز   لارا  کؤنلوم یانار

گؤزیاشی اولدوز   سایاق  غمدن  آخار   آخشام  چاغی

سئوگیلین    عشقینده  عاشیق   کوچه غمده گه زر

عاشیق  ئوزمعشوقه سین هردن  تاپارآخشام چاغی

           گوی     دئیم بیلسین جماعت    نیلیب هیجران  منه   

                           محنت  هیجرون   منی غمدن یخار   آخشام چاغی                        

وار  یئری  بیلسین   خلایق بومصیبت قصه سین

عاشقین قلبین غمه هیجران سیخارآخشام چاغی

قاش قارالان دا    هامی   گؤزلر   گله   ئوزسئوگیلی

مؤنسین الدن  وئرن غمدن   یانار   آخشام  چاغی

برزخ   غربتده  کی      درک   ایلیر       بو  مطلبی

کاسه  صبرین غریب عاشیق جالار آخشام چاغی

نیلیم گؤزلردی  کؤنلوم  بو   سویوق   ایللرسنی

داغ داشاایندی کؤنول  غمدن قاچار  آخشام چاغی

برزن  و  کوی و  خیاوان    دا  گزر    نالان       کؤنول

بخت  ئوز  قوی  ساسنه  هردن  چاتار  آخشام  چاغی

قالمیب   تاب و      توانیم اولمیشام    غم  لر   قوشی

قول قاناد  کؤنلوم قوشی  هردن  چالارآخشام چاغی

]

لاله ئوز  اول    غنچه    لب  جانا      گزنده  گولشنی

حسرتیلن  سئوگیله   کؤنلوم  باخار  آخشام  چاغی

نازلن   ماهه      منیرم    برزنه       آخشام   چیخار

اول  سببدن  گؤن  ایتر  جانا    باتار    آخشام  چاغی

مسته مستم ای گؤزل گوی آهی آه اوستن چکیم

نیلیم  کؤنلوم چهکرغمدن هاوار   آخشام    چاغی

گل یانیقلی شعره باخ کامران سئولردم به    دم

چشمه شعریم جوشارهردن  داشارآخشام چاغی

عرفان علی(ع)دور            

استاد دیندار(کامران)        

بو  دونیا     ده     مه   تابان     علی دور  

شجاعتلن     ائدن   طوفان     علی  دور

ازلدن   تا       کی       روزء        واپسینه 

امیرالمومنین          سلطان   علی  دور

  به غیر از اون    دورت  آیه     نام  احمد 

تمام         معنی         قرآن    علی  دور

قیاس    ائدمه  جاهان      اهلین    علینن 

جماعت     قطره    دور    عمان علی دور

    مروّ ت        معدنی         دریای     عرفان    

 الا      یا     ایهّا          انسان      علی  دور

      عدالت سایه  سین    سالدی      جاهانه  

   جانن  عد له   ائدن    قوربان     علی دور

      قرآن      آیاتینی   حق      نازل       ائدی  

     اونون    جلدی      شه   مردان علی دور 

   دمی عیسی  ده  یوخ حکمت  قولاق وئر  

   دوای    دردی    بیر   درمان    علی دور

    خلیل الله     و    آدم    نوح     و  الیاس   

 مسیح  و    موسی  عمران   علی دور

گؤریب  ختم  رسُل   معراج  ائده    نده  

 نوال   ناقه       عرفان     علی      دور

      اولان  پیروز  خضره  یئدی  سی   دده  

    ائدن   الیاسی ده    حیران    علی دور

    سویوق     ائلر  بویو     فریادی   زردی  

 اولان     دونیاده   بیر داستان علی دور

گؤرچین احساسی    عدوان  دا  اولماز 

  اولان    جلادینه    رحمان    علی     دور

  اونون   شأ نینده   نازل     اول  دی  آیه 

 نماز   اوسته    ائدن    احسان  علی دور

 شجاعت        دونیا    دا   بیر   دفتر  اولسا

  اونا  سر      مطلع     و    عنوان  علی دور

دینن    گولزاری  سولماز    ظلم  و کینلن 

خزان  گور مز    اونا  باغ بان   علی دور

گر ایستیر  دیده گانین  حقی  گؤرسین 

 یقین  ائد   صورت   جانان       علی دور

علی  دن   تاب   دی    الهام     طبع   کامران

                      ائدن    اشعاری      ده    جولان       علی دور                                      

ياهو

منظومه بلند آذربایجان         

استاد رحیم دیندار (کامران)

((سن آذربایجانیم سان))

گه رک بیلسین بوگون ائللر منیم بیر نلزلی یاریم وار

منیم  غم  گؤنده  غم خواریم  چمنده  گؤلعذاریم  وار

أسنده  قاره  یئل  کؤنلیم  تاپار  باغرونده  آرامش

دئم بیلسین جاهان سن تک منیم چشم خومارم وار

یوخمدور قورخو غم لردن گله قوی غمده غم اوسته

منیم بو فانی دونیاده سنین تک غم گساریم وار

خزان گوی ایله سین جولان یاشیل یاپراقلاریم سولسون

نه قورخوم واردی عالمده سنین تک نوبهاریم وار

دوداقون    اگر  ئوپسم  یئتر  دردیم ده  درمانه

ئوزون آیدی لبون غنچه بوجور نازلی نگاریم وار

بو شوکتده بو عززتده  اولامماز  نازلی  بیر دلبر

یاریمدی  آذربایجان  بوجور شانلی  دیاریم  وار  

      وطن گر اولسا بیر پیکر اونا باش سان اونا جان

                        سن   آذربایجانیم  سان   سنین   تک   تاجداریم  وار

د یل  آچسا سسلر ایرانیم کی سنسیز آذربایجان

یؤخومدور هئچ زادیم امما سن اولسون هر نه واریم وار

وطن  تیترتمییه  دوشمز  چکه   عالم  اگر لشگر

کی سن تک آخیرایراندا بؤیوک بیرقلعه داریم وار

شجاعتده  سنی توصیف  ائدممز  عارف و عامی

دئیم قوی بیلسین ائلرده منیم عالی تباریم وار

سنی أود سسلیر ائللر دئیللر  معدن أود سان

نه خوفیم واردی ظلمتدن کینور آشکاریم وار

دئیم سردار مللی دن کی ستارخان دئیر ائللر

ائدیب   مشروطه نی بر پا بؤجوربیر تک سواریم وار

سنیس ستارخانون شهرت تاپیب باقرخانون عززت

بئله سردار وسالاردان  جاهاندا جان   نثاریم  وار

قیام  ائدی  سنین   یولدا   وطنده  ایلدی   غوغا

خیابانی   تکین سئوله جاهاندا جان نثاریم وار

دئیم  سردار   بابک دن  دلاور آذری   دیلدن

سپر ائدی جانین جانا  بؤجور دشمن شکاریم وار

نبی دن قوی دئیم ائدی ستملن جنگ أون بش ائیل

هاوار چک دی دئدی ظالم سنیله کارزاریم وار

آرازدان قوی دئیم گؤرجک کؤنول قان آغلیار سئولر

صمد اولدی  سارا گئدی  بو غمدن دل فکارم وار

ساوالان دا اوجا داغلار وئریب لر باش باشا داغلار

قؤجاقینده  بؤداغلارین بؤیوک بیر لاله زاریم وار

سهندین چشمه سی جوشقان آخار سئللر ائدر طوفان

اولار ئولکمده بیر دریا بو سئللر دن سولاریم وار

عاشیقلرین  ناقیللاری  أوسازلاردان   نواخوانی

ده بئردی  روح  انسانی  جاهاندا   یادگاریم وار

عاشیق عبدلعلی دن  یا   ثریادن علی عسگردن

جاهانه موسقیده چوخ  منیم عزز  و وقاریم وار

وجودیم  اولسا هریاندا  سنی سسلر بو   عالمده

اگر کفر اولماسا بو سوز سنین تک کردگاریم وار

قلم سئولر نجور یازسین سنون عرفان وشعرونن

قلم هردم  دئیر سندن  منیم  دار  و نداریم  وار

نظامیدن  دئیم  سئوزلر  و  یا خاقانی شا عر دن

کی حسّان  عجم اولدی  بؤیوک  بیر یادگاریم  وار

ظهیرون واردی قطرانون همام تک دوزلی بیر شاعر

فضولی تک ادیبون واردی    واحد تک هزارم وار

أوزه   دریای    صائبده  نجور بو  ناتوان  کؤنلوم

أشیق قوی اوحدی  سالسین  بو  دریاده  کناریم وار

آدی   پرویندی عالمده   اولوب   اولگو نصیحت ده

وطن  جسمینده  جانینده بؤجور  بیر شاه    داماریم وار

بؤگون عرفان دنیزینده گه زه قوی شمس تبریزی

مریدی مولوی اولموش أونون تک پیشکاریم وار

نه تنها شمس أوچور گؤیده گزیر دریالر أوستونده

مقدس   اردبیلی دن    کرامت  بی شماریم  وار

اوشاقی ساخلیب گؤیده بوگون   حممال تبریزی

زیارتگه   اولوب قبری   بوجور زیبا مزاریم وار

شهادت تاپدی باغرونده نسیمی تک بؤیوک عارف

اونی درک ائدمه دی زاهد أوگوندن آه وزاریم وار

سنین گولشنده بیر قمری أوخور حیدر بابا سسلیر

دئنن بیلسین جاهان اهلی بویئرده شهریاریم وار

اگر دونیا  اولا   گولشن نیازیم یوخ اوگولزاره

سنین تک یئدی اقلیمده  بهشت استواریم  وار

سنین بیر ذره تپراغون ده یر مین گنج قارونه

نه لازیم دور منه گوهر کی دُرر شاهواریم وار

ممالک هربیری تک تک امیر اولسا بو عالمده

سنین  تک  ملک  ایراندا  امیر   نامداریم وار

قمارعشقیده   مجنون  أوتوزدی ئوز  وجودینده

أوتوز سین قوی کؤنول جانی دئیم منده قماریم وار

گؤرچین احساسون واردی دوزممزسن بیزیم درده

بیزه  قصد ائدسه  دوشمنلر نه  قورخوم شه سواریم وار

اگرسن اولماسون جانیم نه لازیم دور بو عالمده

سنیلن  زنده دور  جانیم  سنیلن  روزگازیم وار

                   ادممز   مدح     اغیاری  سنی  گوی    ایده کامران

کی  بیر  آزاده   شاعیردی  جاهاندا افتخاریم وار