(fbt) فقط به خاطر تو

از:مهدی اخوان ثالث

م.امید

تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم

ز پوچ جهان هیچ اگر دوست دارم،

تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم

تو را ای کهن پیر جاوید برنا، تو را دوست دارم،

 اگر دوست دارم  تو را ای گرانمایه، دیرینه ایران،

تو را ای گرامی گهر دوست دارم

تو را ای کهن زاد بوم بزرگان،

بزرگ آفرین نامور دوست دارم

هنروار اندیشه ات رخشد و من،

هم اندیشه ات، هم هنر دوست دارم

اگر قول افسانه، یا متن تاریخ،

وگر نقد و نقل سیر دوست دارم

اگر خامه تیشه است و خط نقر در سنگ،

بر اوراق کوه و کمر دوست دارم

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت ،

سرها در گریبان است .

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را .

نگه جز پیش پا را دید ، نتواند ،

که ره تاریک و لغزان است .

وگر دست ِ محبت سوی کس یازی ،

 به اکراه آورد دست از بغل بیرون ؛

 که سرما سخت سوزان است .

نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک

 چو دیوار ایستد در پیش چشمانت .

نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم

ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟

 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر ِ پیرهن چرکین !

هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی... 

دمت گرم و سرت خوش باد !

سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای!

منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم .

منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور .

 منم ، دشنام پست آفرینش ، نغمه ی ناجور .

نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم .

بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم .

حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد .

 تگرگی نیست ، مرگی نیست .

صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است .

من امشب آمدستم وام بگزارم.

 حسابت را کنار جام بگذارم .

چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟

فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی ِ بعد از سحرگه نیست .

حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی ِ سرد ِ زمستان است .

و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده .

به تابوت ستبر ظلمت نه توی ِ مرگ اندود ، پنهان است .

حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است .

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت .

هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان ،

نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین ،

درختان اسکلتهای بلور آجین .

زمین دلمرده ، سقفِ آسمان کوتاه ،

غبار آلوده مهر و ماه

فرستنده:پریسا شهنوازی (تهران)

نگاه.......

نگاهش میکنم شاید

بخواند از نگاه من

که اورا دوست میدارم

ولی افسوس او هرگز

نگاهم را نمیخواهد

به برگ گل نوشتم من

که اورا دوست میدارم

ولی افسوس او گل را

به زلف کودکی آویخت تا اورا بخنداند

بزم عشق

 استادرحیم دیندار(کامران)شاعر دانشمند

محقق ونویسنده معاصرشعر زیبا و دلنشین

بزم عشق

دربزم عشق هر    چه  که   تقریر    می شود

در   خنده های   سبز   تو   تفسیر   می شود

هرجا که عاشقی است کند جان نثاردوست

در     کارگاه      عشق چه تحریر     می شود

از من  مجو سلامت  و  بهبودی       ای طبیب

دردی    است در     دلم که نفس گیرمی شود

بغض      دلم  گرفته         و       بارانیم   کنون

کم کم   ز     دیده     اشک  سرازیر می   شود

مُردم   در     آرزوی     وصال  و        ندیدمت

ای نازنین        بیا  که  دلم  پیر می    شود

زخمی که مانده در   دلم ا ز تیغ   خصم دون

با  آفتاب    حُسن  تو   تطهیر      می   شود

مجنون روی توست     دل غم پرست   من

زندانی      بلاست    چه     تدبیر  می شود

گفتی     به     غل  زلف    به   بندم دل ترا

دیوانه    را چه    باک     که زنجیرمی   شود

زنجیرها     به      پای     دلم بسته    روزگار

خورده است     باده غم و    تعزیر می شود

کامران    آتشی شده بر    پا ز     شعر    تو

این  شعله  رفته رفته    فرا گير   مي شود

فرستنده: ثریا جمالی تبریز           

   دو لطیفه

یادش بخیر بیچاره مشدحسن کافه چی رو می گم

پس از یه عمر فقر و ناسازگاری پول

نداشت غذای درست و حسابی بخورد

 وقتی هم صاحیب پول شد افتاد تو زخم معده

و خوردن هم یادش رفت

       *********************************

یه سرمایه دار  ی  میمیره و فرزندانش همه

اهل محله را به ناهار دعوت  می کنند

حناب حیف نون را هم دعوت می کنند

فرزندان مرحوم بحای گریه ار کارخانه

و سرمایه داریشان آنقدر   تعریف می کنند

  حیف نون پا میشه و یا صدای بلند میگه شما

به جای عزاداری پولهایتان را به رخ مردم

می کشید ساعت نزدیک چهار ظهر شده

وبعد گفت شما از خود تعریف کردید

پس ما هم می گم چطوری آمده ایم:

ما به اینجا ز   پی خوردن  سور آمده ایم

نه  پی فاتحه    اهل        قبور   آمده ایم

خوردنی هرچه یود زود بیارش  به حضور

                  کزپی خوردنش  اکنون به حضور آمده ایم

مختصری از شرح حال فایز دشتستانی

فایز شاعری پر شور و حال ودارای اشعار سوزناک و دلنشین

است می توان گفت بابا طاهر ثانی است

         فایز دشتی را در حقیقت می ‌توان                    

       بنیانگذار شعرهای فولکلوریک                   

      ادبیات عوام و بومی محسوب کرد                   

 محتوای

دوبیتی ‌های فایز دشتی از بس پر معنا و

پر احساس است جز اهل فن ، کمتر کسی

متوجه ی نقایص شعرهایش می ‌شود .

فایز دشتی ، شبان دشت ‌های دشتی ،

بی گمان از چهره ‌های درخشان

شعر و عرفان وادب مردمی ایران است

.

دوبیتی‌ های فایز دشتی سیاق

فهلویات قدیم را دارد

و پس از اشعار باباطاهر همدانی

به خصوص در ادبیات

و فرهنگ عامه شناخته شده ‌است .

ا

. فایز دشتی تقریبا در همه دوبیتی ‌هایش

از تخلص بهره می گیرد و

بیشتر از هر چیز عشق به پری و بیان سوز

هجرانش را به نمایش می ‌گذارد . که بنابه

گفته مردمان و آشنایانش داری دو فرزند از زن نژاد

پریان بوده

 که در این مورد قصه های زیادی نوشته شده است        

          گلچینی از دیوان فایز دشتستانی

                   دوبیتی های فایز
 

خداوندا دلــــم از دین بــری شد   ،

   اسیر دام زلف آن پــــــــری شد

پری دید و پریشــــان گشت فایـز   

،    پری را هرکه دید از دین بری شد

دلم را جز تو کس دلبر نباشد   ،

   به جز شور تو ام در سر نباشد

دل فایز تو عمدا می‌کنی تنگ   ،

   که تا جـای کس دیــــگر نباشد

دل آرامی که پــا بر دل گذارد   ،

   ستم باشد که پا بر گِل گذارد

تمنـــــــایی که دارد یار فـــــایز   ،

   قدم برچشم ما مشکل گذارد

سحر شبنم چو بر گیسوش افتـــــــــاد   ، 

  در عالم شورشـــی از بوش افتــــــــاد

خوش آن ساعت که فایز همچو گیسوش  

،   پریشـــــــان‌وار بر پهلوش افتــــــــــاد

نه هر چشمی ز جسمی می‌برد جان   ،

   نه هر زلفی دلی سازد پریشان

نه هر دلبر          ز فایز می‌برد دل   ، 

  رموز   دلبری سری     است پنهان

بگو با دلبــــــــــر ترسایــــــی امشــــب  

،   چه می‌شد گر که بی ترس آیی امشب

لبان خشــــــک فایــــــــــز را زرحمـــت   ،

   به آن لعل لب تر… سایـــــــی امشب

زما آن چشــــم وابرو مـــــی برد دل   ،

   gggلب و دندان و گیســــو مـــــی برد دل

بت فایـــــــز ز وضع و طـــــرز رفتـــــــار   ،

   نه من دل داده‌ام اومـــــــی برد دل

پس از مرگم نخواهم‌های هایـــــی   ،

   نه فـــــریادوفغـــــــان ونــه نوایــــــی

بگویی گشــــــته فایز کشـــتهٔ دل  

،   ندارد کشـــــتهٔ دل خونبهـــــــــایی

مرا تن زورق است وناخــــــدا دل   ،

   در این کشور بوَد فــــــرمــانروا دل

برد فایـــــــز به منزل یا کنـــد غرق  

،   نمی‌دانــــم برد ما را کجـــــــا دل

نسیم روح پرور دارد امشب

شمیم زلف دلبر دارد امشب

گمانم یار در راه است ، فایز

که این دل شور در سر دارد امشب

مزن شانه به زلف پرشــکن را   ،

   مپوش از سنبل تر یاســمن را

دل فایز وطن دارد درآن زلف   ، 

  مکن دور از وطن اهل وطن را

عجب دارم از آن زلف چلیپا  

،   که دارد صد هزاران دل درآن جا

بت فایز مزن شانه برآن زلف   ،

   مکن ویرانه خود آن آشـیان‌ها

سحر گه ز نوای مرغ گلزار

سرم پر شور گشت و دیده بیدار

به هر گل بلبلی فایز نواخوان

چه خوش باشد نشستن یار با یار

***

خم ابروست یا شمشیر بهمن

مژه یا نیزه یا تیر تهمتن

بت فایز منیژه سان به یکبار

به چاهم در فکن مانند بیژن

***

ز کشت و پیچ این شلوار رنگین

خرامان رفتن و این وضع سنگین

کند مجبور فایز را در آخر

که مجنون وار خارج گردد از دین

***

بتا در گوش ، گوش آویز داری

لب می گون شکر ریز داری

بشارت می دهد این دل به فایز

دلی در سینه مهر انگیز داری

***

به قامت مظهر سرو رسایی

به طلعت دلفریب و جان فزایی

تو با این قامت و حسن خداداد

هزار افسوس ای مه ، بی وفایی

***

خروس امشب بداده هرزه خوانی

مگر وقت سحر امشب ندانی ؟

اگر بیدار گردد یار فایز

به بالت تیر تا شهپر نشانی

***

سحر گه چون ز مشرق ماه خاور

برون آید جهان گردد منور

خوش آن ساعت مه فایز ز مغرب

برون آید چو حوران بسته زیور

***

گهی که یادم آمد صحبت یار

لب و دندان و زلف و چشم و رخسار

دل و دین و قرار و صبر فایز

فکندند در طلسم چار در چار

***

دلا گر زار گریم بر تو شاید

که هر جا تیری آید بر تو آید

دل فایز ، مگر داری تو گوهر

که هر گلرخ تو را خواهد رباید

***

مرا شب سیل آه از دل برآید

که یادم از دو زلف دلبر آید

نشیند چشم در ره ، فایز هر شب

که شاید یارم از سویی در آید

***

ز آب و آتش و از خاک و از باد

خدا رخسار خوبان را صفا داد

چو چشم ما نظر بگشاد ، فایز

غضو ابصارکم را کرد ارشاد

***

نمی بینم ز مردم آشنایی

نمی آید ز کس بوی وفایی

مده فایز به وصل گلرخان دل

که آخر می کشندت از جدایی

***

خیال کشتن من داشتت جانان

کدامین سنگدل کردش پشیمان

ندانست عید فایز آن زمانست

که گردد در منای دوست قربان

***

مرو ای جان شیرین از بر من

توقف کن که آید دلبر من

بده فایز به تلخی جان شیرین

که جانانت بگیرد سر به دامان

***

فراق لاله رویان ساخت کارم

ربود از کف عنان اختیارم

پس از صد سال بعد از مرگ فایز

گل حسرت بروید بر مزارم

***

چرا از دلبر حورا سرشتم

چو آدم دور از باغ بهشتم

به کام دل نشد فایز از او دور

بشد روز ازل این سر نوشتم

***

ندانم خواب یا بیدار بودم

ز شوقش مست یا هوشیار بودم

به باغ خلد فایز بود گویا

و یا سر در کنار یار بودم

***

سحر گه زورق سیمین مهتاب

چو در دریای اخضر گشت غرقاب

بت فایز ز هامون سر بر آورد

دوباره شد شب مهتاب احباب

***

صنم تا کی دل ما را کنی آب

دل نازک ندارد اینقدر تاب

اگر تو راست می گویی به فایز

به بیداری بیا پیشم نه در خواب

***

به زیر پرده آن روی دل آرا

بود چون شمع در فانوس پیدا

دل فایز چو پروانه به دورش

مدامش سوختن باشد تمنا

***

مسلمانان گرفتار دلستم

ضعیف المال و بیمار دلستم

نبود این قدر فایز بی بصیرت

کنون در مانده در کار دلستم

***

مگر یار آمده بر پشت بامم

که بوی جنت آید بر مشامم ؟

فرودآ گر چه فایز نیست قابل

بیا بنشین نگه دار احترامم

 ***

نگفتم جا مده بر چهره گیسو

مسوزان اندر آتش بچه هندو ؟

بت فایز گمانم ، کافرستی

که با آتش پرستی کرده ای خو ؟

***

دلا تا چند در آزارم از تو

گهی نالان ، گهی بیمارم از تو

تو فایز در جهان بدنام کردی

برو ای دل که من بیزارم از تو

***

دو گیسو را به دوش انداختی تو

ز ملک دل دو لشکر ساختی تو

به استمداد چشم و زلف و رخسار

به یکدم کار فایز ساختی تو

***

نسیم ، امشب عجب دفع غمی تو

یقین دارم نه از این عالمی تو

شمیم زلف یار فایزستی

و یا ز انفاس ابن مریمی تو ؟

***

خوشا الحان مرغکی وقت سحرگاه

مرا بیدار کرد از صوت دلخواه

زدی هی بال خواندی شعر فایز

که بر تو باد رحمت بارک الله

***

به زیر زلف برق گوشواره

زده بر خرمن عمرم شراره

بیا فایز که از نو آتش طور

تجلی کرده بر موسی دوباره

***

اگر خواهی بسوزانی جهان را  

،   رخی بنما بیفشان گیسوان را

بت فایز اشارت کن به ابروت   ، 

  بکش تیغ و بکش پیر و جوان را

به رخ جا داده‌ای زلف سیه را   ،

   بکام عقرب افکندی تو مه را

که دیده عقرب جراره فایــز  

،   زند پهلو به ماه چهـارده را

دام از بس که دنبال تو گشته

دل خون گشته پامال تو گشته

مگر در وقت مردن خون فایز

ترشح کرده و خال تو گشته

***

غم و غصه تن و جانم گرفته

فراق یا دامانم گرفته

به کشتی اجل فایز سوار است

میان آب ، طوفانم گرفته

***

پری رویان به ما کردند نظاره

یکی چون ماه و باقی چون ستاره

کمان ابرو و مژگان تیز کردند

زدند بر جان فایز چون هزاره

***

سحر دل ناله های زار می کرد

چنان که دیده را خونبار می کرد

شکایت های ایام جوانی

به فایز یک یه یک اظهار می کرد

***

بتی کز ناز پا بر دل گذارد

ستم باشد که پا بر گل گذارد

تمنایی که دارد یار فایز

به چشم ما قدم مشکل گذارد

***

به رخ جا داده ای زلف سیه را

به کام عقرب افکندی تو مه را

که دیده عقرب جراره فایز ؟

زند پهلو به ماه چارده را

***

دلا امشب نه وقت قال و قیل است

نه هنگام حکایات طویل است

ببین فایز ! قوافل در قوافل

به هر جانب صدای الرحیل است

***

استاد رحیم دیندار(کامران)

لولاک

ناله هایم    اثری در    دل ا  فلاک    نکرد

کیست زین  قصه   پردرد   بسر  خاک    نکرد

رفت بی ما به  گلستان و  نکرد  از ما یاد

نگهش  با   دگران   بود که   لولاک   نکرد

عارش آمد که شود همدم شوریده سران

شادمان بود که   یاد از دل صد چاک نکرد

بیخودم کرد و ندانم که ره خانه   کجاست

آنچه   او کرد   به من    دخترک  تاک نکرد

چشم دریایی   او   دیده   پر   خسته  ما

خانه   درد مرا    هیچ      طربناک     نکرد

دوستان قصه خود را به    که   اظهار کنم

گوهری بود که یاد از خس و خاشاک نکرد

گریه    بر حال   من    زار    کند    ابر     بهار

نه شگفت اینهمه را خصم   گر ادراک نکرد

هر دم   از دیده    کامران چکد اشک فراق

چون تو کس قلب مرا اینهمه غمناک نکرد

         موفقیت در دروس امتحانات

1-به هنگام مطالعه وضو داشته باشید

2-قبل از مطالعه:

اللهم اخرجنی من ظلمات واکرمنی بنورالفهم اللهم افتح علینا البواب رحمتک

وانشر علینا خزائن علومک برحمتک یا ارحم الراحمین

.

3پس جهت از نماز

اللهم ارزقنی فهمالبینین وحفظ المرسلین والهام ملائکه المقربین آمین

یارب العالمین.

4-خواندن آیه الکرسی هر روز

فرستنده یاسمن دلمنش

گلچینی از شعر های دلنشین

از دست   غمت   خیمه   به  میخانه  زدم باز

با  یاد   غمت بوسه   به   پیمانه      دم   یاز

در ساغر     می جلوه     چشمان  تو   دیدم

دیوانه   شدم    نعره     مستانه    زدم   بار

****************

تا تو   نگاه  می کنی   کار   من   آه کردن است

 جان به فدای چشم تو این چه نگاه کردن است

*****************

چه   شب  یارب امشب    که ز  پی سحر  ندارد

من  و این    همه    دعا ها   که   یکی   اثر ندارد

غلط    است   اینکه گویندکه زدل ره   است دلرا

دل   من ز   غصه خون   شد دل   تو    خبر ندارد

*****************

به لبم    رسید جانم    تو    بیا   که    زنده مانم

پس از آنکه    من  نمانم   به چه کار خواهی آمد