(fbt) فقط به خاطر تو

از:مهدی اخوان ثالث

م.امید

تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم

ز پوچ جهان هیچ اگر دوست دارم،

تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم

تو را ای کهن پیر جاوید برنا، تو را دوست دارم،

 اگر دوست دارم  تو را ای گرانمایه، دیرینه ایران،

تو را ای گرامی گهر دوست دارم

تو را ای کهن زاد بوم بزرگان،

بزرگ آفرین نامور دوست دارم

هنروار اندیشه ات رخشد و من،

هم اندیشه ات، هم هنر دوست دارم

اگر قول افسانه، یا متن تاریخ،

وگر نقد و نقل سیر دوست دارم

اگر خامه تیشه است و خط نقر در سنگ،

بر اوراق کوه و کمر دوست دارم

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت ،

سرها در گریبان است .

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را .

نگه جز پیش پا را دید ، نتواند ،

که ره تاریک و لغزان است .

وگر دست ِ محبت سوی کس یازی ،

 به اکراه آورد دست از بغل بیرون ؛

 که سرما سخت سوزان است .

نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک

 چو دیوار ایستد در پیش چشمانت .

نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم

ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟

 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر ِ پیرهن چرکین !

هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی... 

دمت گرم و سرت خوش باد !

سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای!

منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم .

منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور .

 منم ، دشنام پست آفرینش ، نغمه ی ناجور .

نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم .

بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم .

حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد .

 تگرگی نیست ، مرگی نیست .

صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است .

من امشب آمدستم وام بگزارم.

 حسابت را کنار جام بگذارم .

چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟

فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی ِ بعد از سحرگه نیست .

حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی ِ سرد ِ زمستان است .

و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده .

به تابوت ستبر ظلمت نه توی ِ مرگ اندود ، پنهان است .

حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است .

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت .

هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان ،

نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین ،

درختان اسکلتهای بلور آجین .

زمین دلمرده ، سقفِ آسمان کوتاه ،

غبار آلوده مهر و ماه

فرستنده:پریسا شهنوازی (تهران)

نگاه.......

نگاهش میکنم شاید

بخواند از نگاه من

که اورا دوست میدارم

ولی افسوس او هرگز

نگاهم را نمیخواهد

به برگ گل نوشتم من

که اورا دوست میدارم

ولی افسوس او گل را

به زلف کودکی آویخت تا اورا بخنداند

بزم عشق

 استادرحیم دیندار(کامران)شاعر دانشمند

محقق ونویسنده معاصرشعر زیبا و دلنشین

بزم عشق

دربزم عشق هر    چه  که   تقریر    می شود

در   خنده های   سبز   تو   تفسیر   می شود

هرجا که عاشقی است کند جان نثاردوست

در     کارگاه      عشق چه تحریر     می شود

از من  مجو سلامت  و  بهبودی       ای طبیب

دردی    است در     دلم که نفس گیرمی شود

بغض      دلم  گرفته         و       بارانیم   کنون

کم کم   ز     دیده     اشک  سرازیر می   شود

مُردم   در     آرزوی     وصال  و        ندیدمت

ای نازنین        بیا  که  دلم  پیر می    شود

زخمی که مانده در   دلم ا ز تیغ   خصم دون

با  آفتاب    حُسن  تو   تطهیر      می   شود

مجنون روی توست     دل غم پرست   من

زندانی      بلاست    چه     تدبیر  می شود

گفتی     به     غل  زلف    به   بندم دل ترا

دیوانه    را چه    باک     که زنجیرمی   شود

زنجیرها     به      پای     دلم بسته    روزگار

خورده است     باده غم و    تعزیر می شود

کامران    آتشی شده بر    پا ز     شعر    تو

این  شعله  رفته رفته    فرا گير   مي شود