بی تو مهتاب شبی.......

فریدون مشیری

بی تو ، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

 

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

 

شوق دیدار تو لبریز شد از  جام وجودم

 

شدم آن عاشق دیوانه که بودم !

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد   خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید : تو بمن گفتی :

ازین عشق حذر کن !

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب ، آئینة   عشق   گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا ، که دلت با دگران است

تا فراموش کنی ، چندی ازین شهر سفر کن !

با تو گفتم :

حذر از عشق ؟

ندانم

سفر از پیش تو ؟

هرگز نتوانم

روز اول که  دل من به تمنای تو پَر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو بمن سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم

باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب نالة تلخی زد و بگریخت !

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم !

 

بی تو ، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

 

                          

دو غزل زیبا از رهی معیری

اشکم ولی به پای عزیزان چکیده ام

خارم ولی به سایه گل آرمیده ام

با یاد رنگ و بوی تو  ای نوبهار عشق

همچون بنفشه  سر به گریبان کشیده ام

چون خاک در هوای تو از پا فتاده ام

چون اشک در قفای تو با سر دویده ام

من جلوه شباب ندیدم  به عمر خویش

از دیگران  حدیث جوانی شنیده ام

از جام عافیت  می نابی نخورده ام

وز شاخ آرزو گل عیشی نچیده ام

موی سپید را فلکم رایگان نداد

این رشته را به نقد جوانی خریده ام

ای سرو پای بسته به آزادگی  مناز

آزاده من  که از همه عالم  بریده ام

گر می گریزم از نظر مردمان « رهی

                                    عیبم مکن که آهوی مردم ندیده ام                                

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم

در میان لاله     و گل آشیانی داشتم

گرد آن شمع طرب می‌سوختم پروانه‌وار

     پای آن سرو روان اشک روانی داشتم

آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود

    عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم

چون سرشک از شوق بودم خاکبوس درگهی

چون غبار از شکر سر بر آستانی داشتم

در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود

در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم

درد بی‌عشقی ز جانم برده طاقت ورنه من

    داشتم آرام تا آرام جانی داشتم

بلبل طبعم رهی باشد ز تنهایی خموش

                                    نغمه‌ها بودی مرا تا همزبانی داشتم

اشعاری از فروغ فرخزاد

 ای ستاره ها که بر فراز آسمان

با نگاه خود اشاره گر نشسته اید

ای ستاره ها که از ورای ابرها

بر جهان نظاره گر نشسته اید

كارون چو گیسوان پریشان دختری

بر شانه های لخت زمین تاب می خورد

خورشید رفته است و نفس های داغ شب

بر سینه های پر تپش آب می خورد

؛

اگر به خانه من آمدي براي من اي مهربان چراغ
بياور
و يك دريچه كه از آن
به ازدحام كوچه ي خوشبخت بنگرم 

کسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد کرد
کسي مرا به ميهماني گنجشک ها نخواهد برد
پرواز را بخاطر بسپار
پرنده مردني ست 

همه هستی من آیه تاریكیست
كه ترا در خود تكرار كنان
به سحرگاه شكفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد 

هر چه دادم به او حلالش باد
غير از آن دل كه مفت بخشيدم
دل من كودكي سبكسر بود
خود ندانم چگونه رامش كرد
او كه ميگفت دوستت دارم
پس چرا زهر غم به جامش كرد

هیچ صیادی در جوی حقیری كه به گودالی می ریزد
مرواریدی صید نخواهد كرد 

دلشکسته

استاد رحیم دیندار(کامران) 

هر چند دل شکسته و از پا فتاده ایم

مدیون کس نه ایم که آ زاد زاده ایم

داغ غمت چو بمب اتم بر دلم نشست

دست دعا به خالق منان گشاده ایم

تا چند جور     و ظلم تو بر ما روا بود

داغی زجور و ظلم تو بر دل نهاده ایم

کم کن ریا و کبر منیت دگر بس است

بر ما    ستم مدار    که از    پا فتاده ایم

مستیم لیک  مست    ز     عرفان و    عشق دوست

    مردم بدین  گمان که ما مست باده ایم

    از ما مجو  صبوری و   شادابی   ای طبیب

         ظلمی کشیده ایم  و دل از دست داده ایم

       هر چند از ریا    شده   یک   خیل     کامیاب

        اهل ریا نه ایم  که یکرنگ   و      ساده ایم

         مردم به باغ عیش خرامان و  ما غمین

           چون  در مصاف داغ غمت ایستاده ایم

استاد رحیم دیندار(کامران)

                            عشق                           

بوُد  عشق   بتان آیین و کیشم

اسیر دست احساسات خویشم

   منم آن    تک درخت    اندر  بیابان

    زند باد خزان   هر    لحظه   نیشم

    بسی   فرسنگ ها   پیموده ام راه

    گذشتم  بهر تو  از قوم  و  خویشم

      مرا    در     کلبه       تنهائی   خویش

       مسوزان   رحم    کن بر   جان ریشم

          بیا  در    بازی   شطرنج     عشقت 

          بکن    ماتم    مده    این  قدر کیشم

           مرا    مگذار    تنها     چون    غریبان

             بیا ای    نازنین    یک    لحظه  پیشم

غزلی زیبا از مهدی حمیدی شیرازی

"شنیدم که چون قوی،زیبا بمیرد!"

شنیدم   که چون    قوی،  زیبا بمیرد!

فریبنده        زاد     و      فریبا    بمیرد 

شب    مرگ تنها   نشیند     به موجی 

رود    گوشه ای    دور و     تنها بمیرد! 

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب 

که خود    در      میان    غزل ها   بمیرد 

گروهی     بر   آنند     کاین    مرغ  شیدا  

کجا    عاشقی      کرد      آنجا      بمیرد

شب      مرگ     از     بیم    آنجا    شتابد 

که     از   مرگ    غافل    شود تا    بمیرد 

من    این نکته    گیرم که    باور   نکردم 

ندیدم    که     قویی     به    صحرا بمیرد 

چو     روزی      ز آغوش     دریا   بر    آمد

شبی هم   در       آغوش     دریا      بمیرد

تو دریای من     بودی و    آغوش    وا  کن! 

که می خواهد  این    قوی    زیبا     بمیرد! 

استاد رحیم دیندار(کامران) 

  عشق جاودانی                  

چه گویمت  دگر ای عشق  جاودانی  من   

جهان  سبز خجل  شد ز جان فشانی من    

شکسته   بال  همای  سعادتم   چه  کنم    

بسان     قافیه     شد  تنگ   زندگانی  من    

سپیده    سر  نزند   اندر  شب  جدائی  تو    

 که در  ظلام   غمان طی شد  جوانی من   

سوار  رخش غمم  گرز هجر  توست کفم    

شکست  شوکت  رستم    ز پهلوانی من

دوای  درد  مرا    ده   که      دردمند   توام

 چه خوانمت که توئی اصل شادمانی من

    چه حاجتم به زرو سیمو گنج و  قارون ها    

  لبان   لعل    تو     گردید   بهرمانی     من

       به  باغ  سبز  وصالم   چو   دعوتم      بکنی   

   گل     امید    به   روید   ز       کامرانی من

      وصال تو چو دوبیتی چه    کوته است ولی  

  دراز    همچو    قصیده      غم    نهانی  من

        به جرم  آنکه  نئیم     چاپلوس  و    اهل    ریا  

    نه  کرد چرخ اندیش سایه انی  من

                برای  وصف     تو      کامران     کرده ساز        

                دمی نظر فکن ای گل به شعرخوانی من

  بسمه تعالی

بعد  از من    و    تو

دل  خسته ام  ای  ساقی  ای کاش  نگار آید

بگشا   در    میخانه   تا   باده   گسار    آید

در  ظلمت   یخبندان  یا دی     ننمود  از  ما

شاید که  به  فصل  گل  آن  لاله   عذار  آید

پیراهن  همچون   گل  اندر   تن   او   باشد

هر  گه  که  یهار   آید   دانم   که   نگار  آید

مستیم و  غزل خوانیم   آخر  در   گلشن  را

ای   صاحب   گلخانه   وا   کن   که هزار آید

شیر   هنرم   اما   دل   صید    غزالی   شد

بر   بیشه   شیر    اینک   او   بهر  شکار آید

می  نوش  و بنه  جا نا  اندر  لبم  آن  لب  را

در یا ب    که  جان  بر  لب  از   بهر  نثار   آید

اکنون   نظری  افکن  بر    من  که  ترا خواهم

چون  رخت  سفر بستم  شیون  به  چه کار آید

یک  جرعه  بیاد  ما می نوش  غزلخوان شو

بعد از  من و تو  ساقی  بس  لیل و نهار  آید

بس  لاله   دمد  از   گل  هم  شعله  غم  روید

از     بارش    ابر   غم  ،   کز   دیده    زار     آید

اردی   غزلهایم   زد   خیمه    در  این    عالم

آوای    غزل   هایم     تا    روز     شمار    آید

کامران به  فصل  گل  از چرخ  مکن شکوه

دم   را  تو  غنیمت  دان   ور نه شب تار آید

17:06:29

یاهو

عقلی بوراخدیم

چاتدیم کاما یار   اولکسینه من      گذر ائدیم

میهمان   یار  اولدیم  گئجه می  من سحر  ائدیم

یار     اولکسینه  چاتماز       اول  فردوس  برینده

آخیر او گوزل       اولکیه   ای  جان      گذر  ائدیم

میخانیه    وصلینده    یارن    عقیل    بوراخدوم

مستانه   چکیب   نعره    جاهانی    خبر  ائدیم

بو  وصله  قضا   و قدرین    چاتمادی      زوری

همت   ائلیب     دفعی   قضا  و     قدر   ائدیم

قوی  تیر  بلا  یاغسادا        یاغسین  بو  دیاره

عزمه      گوزلیم   بو   سفره  پر     خطر  ائدیم

خوفیم داها یوخ پیک عجل گل سه ده گلسین

اوز  قصه  می  من  اهل  جهانه  سمر  ائدیم

سن تک گوزلین وصلینه  ال چاتماغا  خاطیر

دونیانی   گزیب  عالمی     زیر  و  زبر   ائدیم

قوی   خال   سیاهونن   اوپیم   زائرم  ای  گول

اولدم   حاجی   کوینده   اول  خالی  حجر  ائدیم

زنجیره  چکیب  لر     منی  مجنون      تکین آمما

رویاده       گلیب   سن   کیمی   یاره   نظر  ائدیم

آسان  منه     بو  وصل  گلیب   اولمادی       میسور

آیینه       تکین     کونلیمی      غمدن     کدر     ائدیم

دون  میشد ی   قانا  گوزلرمین   یاشی   غمونده

قان ایچره  یانیب    کونلیمی   بحر   خزر       ائدیم

کامران    او قدر شعر و   غزل  سئوله    دون  آخیر

خلق  ایچره  گلیب  شعریمی  شیرین  شکر  ائدیم

بوجور  جیران   اولار؟      اولماز          

سنین تک داغداچؤللرده گوزل جیران اولار؟اولماز

منیم تک کوی عشقون ده پریشان جان اولار؟اولماز

دوداقون   غنچه  دور  آمما      پارلدور  قرمزی  زرتک

نه من تنها  دئیورعالم   بوجورجیران     اولار؟اولماز

گولن  ده غنچه ی لعلون قالورحسرت ده گولشنلر

سنین تک غنچه  گولشنده  گؤزل خندان اولار؟اولماز

مارال  جیران  سنی  گورجک  گزممزلر   بوداغلاری

گؤزلیکده  سنه اوخشار   مه  کنعان  اولار؟  اولماز

سنه قوربان  اولاجانیم  وجودیم  دفتریم  دیوان

منیم تک اهل  بوعالم سنه قوربان اولار؟اولماز

اگرگلسون  قوجاقیمه ایشق سالسون بوایوانه

گلیب شاهلار   کاخی همتابوایوانه اولار؟اولماز

مریض عشقوم جانابودرده بوسه درمان   دور

دوداقوندن   سورا  بیرزاد  منه درمان اولار؟اولماز

منیم ماه منیریم سن    بهاریمسان،  نگاریمسان

سنه  همتا    بو  عالمده  مه  تابان  اولار؟اولماز

اوزاق گزمه اوزاقلیقدا   اولار  آتشفشان   کؤنلویم

سهندین آتش آفشانی  بوجورسوزان    اولار؟اولماز

گؤرچین  لر  غمی  فریاد  ائدیلر  بزمه   عشقیمده

منیم تک  بیرنفرغمدن بوجورپژمان      اولار؟اولماز

فراقوندن   شکایت  وار  دئیردی  بی نوا   کؤنلوم

بیزه  بو   بیوفا  دلبر   گلر   مهمان   اولار؟  اولماز

نیه بس گلمه دون ای گول  سویوق ایللرده امداده

دومان  اولدی طوفان  قوپدی بئله دستان اولار؟اولماز

دئردی   سائلم     کؤنلوم  نیگاریم  شاهه  خوبان  دور

گدایه  شاهه  ظالمدن  دئیون  احسان   اولار؟اولماز

منیم      کامران  اشعاریم     آلار       الهام جاناننان

جهانه  شعریده  ای  گول  بوجور  دیوان اولار؟اولماز

سه غزل از....عمادخراسانی

گر چه مستیم و خرابیم چو شبهای دگر

باز کن ساقی مجلس سر ِ مینای دگر

امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم
شاید ای جان نرسیدیم به فردای دگر

مست مستم ، مشکن قدر خود ای پنجه غم
من به میخانه‌ام امشب تو برو جای دگر

چه به میخانه چه محراب حرامم باشد
گر به‌جز عشق توام هست تمنای دگر

تا روم از پی یار دگری می باید
جز دل من دلی وجز تو دلارای دگر

نشینده است گلی بوی تو ای غنچه ناز
بوده ام ورنه بسی همدم گلهای دگر

تو سیه چشم چو آئی به تماشای چمن
نگذاری به ‌کسی چشم تماشای دگر

باده پیش آر که رفتند از این مکتب راز
اوستادان و فزودند معمای دگر

این قفس را نبود روزنی ای مرغ پریش
آرزو ساخته بستان طرب زای دگر

گر بهشتی است رخ تست نگارا که در آن
می توان کرد به هر لحظه تماشای دگر

از تو زیبا صنم اینقدر جفا زیبا نیست
گیرم این دل نتوان داد به ‌زیبای دگر

می‌ فروشان همه دانند "عمادا" که بود
عاشقان را حرم و دیر و کلیسای دگر

عمادخراسانی



پیش مــــا ســوخته گــان مسجد و میخانه یکیست

حــرم و دیر یکـــی ، سبحــــه و پیمــانـــــــه یکیست

اینهمــــه جنـــگ و جدل حاصل کوته نظری است

گـــر نظـــر پاک کنـــی کعبه و بتخــــانه یکیست

اینهمـــه قصــه زغــوغــا ی گـــر فتــاران است

ورنـــه از روز ازل ، دام یــــکی دانــــــه یکیست

ره هـــرکس بفســـونـــی زده آن شـــوخ اَرنــــه

گـــریـــه نیمه شب و خنـــــده مستـــا نـــه یکیست

گـــر زمـــن پر ســـی از آن لطف کـــه من میدانم

آشنا بــردر این خــانه و بیگـــانــــــه یکیــــست

عشق آتش بـــود و خـــانه خــــرا بــــی د ارد

پیش آتش دل شمــع و پـــر پــروانـــه یکیست

گـــر به سر حــد جنــونت ببـــــرد عشــق ((عمـاد))

بــی وفــائــی و وفـــا داری جــا نـــــانه یکیست

دلم آشفته آن مایه ناز است هنوز

مرغ پر سوخته در پنجه باز است هنوز

جان به لب آمد و لب بر لب جانان نرسید

دل به جان آمد و او بر سر ناز است هنوز

گر چه بیگانه ز خود گشتم و دیوانه ز عشق

یار عاشق کش و بیگانه نواز است هنوز

خاک گردیدم و بر آتش من آب نزد

غافل از حسرت ارباب نیاز است هنوز

گرچه هر لحظه مدد می دهدم چشم پر آب

دل سودا زده در سوز و گداز است هنوز 

همه خفتند به غیر از من و پروانه و شمع

قصه ما دو سه دیوانه دراز است هنوز

گر چه رفتی، ز دلم حسرت روی تو نرفت

در این خانه به امید تو باز است هنوز

این چه سوداست عمادا که تو در سر داری؟

وین چه سوزی است که در پرده ساز است هنوز

 عماد خراسانی