استاد رحیم دیندار(کامران) 

  عشق جاودانی                  

چه گویمت  دگر ای عشق  جاودانی  من   

جهان  سبز خجل  شد ز جان فشانی من    

شکسته   بال  همای  سعادتم   چه  کنم    

بسان     قافیه     شد  تنگ   زندگانی  من    

سپیده    سر  نزند   اندر  شب  جدائی  تو    

 که در  ظلام   غمان طی شد  جوانی من   

سوار  رخش غمم  گرز هجر  توست کفم    

شکست  شوکت  رستم    ز پهلوانی من

دوای  درد  مرا    ده   که      دردمند   توام

 چه خوانمت که توئی اصل شادمانی من

    چه حاجتم به زرو سیمو گنج و  قارون ها    

  لبان   لعل    تو     گردید   بهرمانی     من

       به  باغ  سبز  وصالم   چو   دعوتم      بکنی   

   گل     امید    به   روید   ز       کامرانی من

      وصال تو چو دوبیتی چه    کوته است ولی  

  دراز    همچو    قصیده      غم    نهانی  من

        به جرم  آنکه  نئیم     چاپلوس  و    اهل    ریا  

    نه  کرد چرخ اندیش سایه انی  من

                برای  وصف     تو      کامران     کرده ساز        

                دمی نظر فکن ای گل به شعرخوانی من

  بسمه تعالی

بعد  از من    و    تو

دل  خسته ام  ای  ساقی  ای کاش  نگار آید

بگشا   در    میخانه   تا   باده   گسار    آید

در  ظلمت   یخبندان  یا دی     ننمود  از  ما

شاید که  به  فصل  گل  آن  لاله   عذار  آید

پیراهن  همچون   گل  اندر   تن   او   باشد

هر  گه  که  یهار   آید   دانم   که   نگار  آید

مستیم و  غزل خوانیم   آخر  در   گلشن  را

ای   صاحب   گلخانه   وا   کن   که هزار آید

شیر   هنرم   اما   دل   صید    غزالی   شد

بر   بیشه   شیر    اینک   او   بهر  شکار آید

می  نوش  و بنه  جا نا  اندر  لبم  آن  لب  را

در یا ب    که  جان  بر  لب  از   بهر  نثار   آید

اکنون   نظری  افکن  بر    من  که  ترا خواهم

چون  رخت  سفر بستم  شیون  به  چه کار آید

یک  جرعه  بیاد  ما می نوش  غزلخوان شو

بعد از  من و تو  ساقی  بس  لیل و نهار  آید

بس  لاله   دمد  از   گل  هم  شعله  غم  روید

از     بارش    ابر   غم  ،   کز   دیده    زار     آید

اردی   غزلهایم   زد   خیمه    در  این    عالم

آوای    غزل   هایم     تا    روز     شمار    آید

کامران به  فصل  گل  از چرخ  مکن شکوه

دم   را  تو  غنیمت  دان   ور نه شب تار آید