غزلی زیبا از مهدی حمیدی شیرازی

"شنیدم که چون قوی،زیبا بمیرد!"

شنیدم   که چون    قوی،  زیبا بمیرد!

فریبنده        زاد     و      فریبا    بمیرد 

شب    مرگ تنها   نشیند     به موجی 

رود    گوشه ای    دور و     تنها بمیرد! 

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب 

که خود    در      میان    غزل ها   بمیرد 

گروهی     بر   آنند     کاین    مرغ  شیدا  

کجا    عاشقی      کرد      آنجا      بمیرد

شب      مرگ     از     بیم    آنجا    شتابد 

که     از   مرگ    غافل    شود تا    بمیرد 

من    این نکته    گیرم که    باور   نکردم 

ندیدم    که     قویی     به    صحرا بمیرد 

چو     روزی      ز آغوش     دریا   بر    آمد

شبی هم   در       آغوش     دریا      بمیرد

تو دریای من     بودی و    آغوش    وا  کن! 

که می خواهد  این    قوی    زیبا     بمیرد! 

استاد رحیم دیندار(کامران) 

  عشق جاودانی                  

چه گویمت  دگر ای عشق  جاودانی  من   

جهان  سبز خجل  شد ز جان فشانی من    

شکسته   بال  همای  سعادتم   چه  کنم    

بسان     قافیه     شد  تنگ   زندگانی  من    

سپیده    سر  نزند   اندر  شب  جدائی  تو    

 که در  ظلام   غمان طی شد  جوانی من   

سوار  رخش غمم  گرز هجر  توست کفم    

شکست  شوکت  رستم    ز پهلوانی من

دوای  درد  مرا    ده   که      دردمند   توام

 چه خوانمت که توئی اصل شادمانی من

    چه حاجتم به زرو سیمو گنج و  قارون ها    

  لبان   لعل    تو     گردید   بهرمانی     من

       به  باغ  سبز  وصالم   چو   دعوتم      بکنی   

   گل     امید    به   روید   ز       کامرانی من

      وصال تو چو دوبیتی چه    کوته است ولی  

  دراز    همچو    قصیده      غم    نهانی  من

        به جرم  آنکه  نئیم     چاپلوس  و    اهل    ریا  

    نه  کرد چرخ اندیش سایه انی  من

                برای  وصف     تو      کامران     کرده ساز        

                دمی نظر فکن ای گل به شعرخوانی من

  بسمه تعالی

بعد  از من    و    تو

دل  خسته ام  ای  ساقی  ای کاش  نگار آید

بگشا   در    میخانه   تا   باده   گسار    آید

در  ظلمت   یخبندان  یا دی     ننمود  از  ما

شاید که  به  فصل  گل  آن  لاله   عذار  آید

پیراهن  همچون   گل  اندر   تن   او   باشد

هر  گه  که  یهار   آید   دانم   که   نگار  آید

مستیم و  غزل خوانیم   آخر  در   گلشن  را

ای   صاحب   گلخانه   وا   کن   که هزار آید

شیر   هنرم   اما   دل   صید    غزالی   شد

بر   بیشه   شیر    اینک   او   بهر  شکار آید

می  نوش  و بنه  جا نا  اندر  لبم  آن  لب  را

در یا ب    که  جان  بر  لب  از   بهر  نثار   آید

اکنون   نظری  افکن  بر    من  که  ترا خواهم

چون  رخت  سفر بستم  شیون  به  چه کار آید

یک  جرعه  بیاد  ما می نوش  غزلخوان شو

بعد از  من و تو  ساقی  بس  لیل و نهار  آید

بس  لاله   دمد  از   گل  هم  شعله  غم  روید

از     بارش    ابر   غم  ،   کز   دیده    زار     آید

اردی   غزلهایم   زد   خیمه    در  این    عالم

آوای    غزل   هایم     تا    روز     شمار    آید

کامران به  فصل  گل  از چرخ  مکن شکوه

دم   را  تو  غنیمت  دان   ور نه شب تار آید

17:06:29

یاهو

عقلی بوراخدیم

چاتدیم کاما یار   اولکسینه من      گذر ائدیم

میهمان   یار  اولدیم  گئجه می  من سحر  ائدیم

یار     اولکسینه  چاتماز       اول  فردوس  برینده

آخیر او گوزل       اولکیه   ای  جان      گذر  ائدیم

میخانیه    وصلینده    یارن    عقیل    بوراخدوم

مستانه   چکیب   نعره    جاهانی    خبر  ائدیم

بو  وصله  قضا   و قدرین    چاتمادی      زوری

همت   ائلیب     دفعی   قضا  و     قدر   ائدیم

قوی  تیر  بلا  یاغسادا        یاغسین  بو  دیاره

عزمه      گوزلیم   بو   سفره  پر     خطر  ائدیم

خوفیم داها یوخ پیک عجل گل سه ده گلسین

اوز  قصه  می  من  اهل  جهانه  سمر  ائدیم

سن تک گوزلین وصلینه  ال چاتماغا  خاطیر

دونیانی   گزیب  عالمی     زیر  و  زبر   ائدیم

قوی   خال   سیاهونن   اوپیم   زائرم  ای  گول

اولدم   حاجی   کوینده   اول  خالی  حجر  ائدیم

زنجیره  چکیب  لر     منی  مجنون      تکین آمما

رویاده       گلیب   سن   کیمی   یاره   نظر  ائدیم

آسان  منه     بو  وصل  گلیب   اولمادی       میسور

آیینه       تکین     کونلیمی      غمدن     کدر     ائدیم

دون  میشد ی   قانا  گوزلرمین   یاشی   غمونده

قان ایچره  یانیب    کونلیمی   بحر   خزر       ائدیم

کامران    او قدر شعر و   غزل  سئوله    دون  آخیر

خلق  ایچره  گلیب  شعریمی  شیرین  شکر  ائدیم

بوجور  جیران   اولار؟      اولماز          

سنین تک داغداچؤللرده گوزل جیران اولار؟اولماز

منیم تک کوی عشقون ده پریشان جان اولار؟اولماز

دوداقون   غنچه  دور  آمما      پارلدور  قرمزی  زرتک

نه من تنها  دئیورعالم   بوجورجیران     اولار؟اولماز

گولن  ده غنچه ی لعلون قالورحسرت ده گولشنلر

سنین تک غنچه  گولشنده  گؤزل خندان اولار؟اولماز

مارال  جیران  سنی  گورجک  گزممزلر   بوداغلاری

گؤزلیکده  سنه اوخشار   مه  کنعان  اولار؟  اولماز

سنه قوربان  اولاجانیم  وجودیم  دفتریم  دیوان

منیم تک اهل  بوعالم سنه قوربان اولار؟اولماز

اگرگلسون  قوجاقیمه ایشق سالسون بوایوانه

گلیب شاهلار   کاخی همتابوایوانه اولار؟اولماز

مریض عشقوم جانابودرده بوسه درمان   دور

دوداقوندن   سورا  بیرزاد  منه درمان اولار؟اولماز

منیم ماه منیریم سن    بهاریمسان،  نگاریمسان

سنه  همتا    بو  عالمده  مه  تابان  اولار؟اولماز

اوزاق گزمه اوزاقلیقدا   اولار  آتشفشان   کؤنلویم

سهندین آتش آفشانی  بوجورسوزان    اولار؟اولماز

گؤرچین  لر  غمی  فریاد  ائدیلر  بزمه   عشقیمده

منیم تک  بیرنفرغمدن بوجورپژمان      اولار؟اولماز

فراقوندن   شکایت  وار  دئیردی  بی نوا   کؤنلوم

بیزه  بو   بیوفا  دلبر   گلر   مهمان   اولار؟  اولماز

نیه بس گلمه دون ای گول  سویوق ایللرده امداده

دومان  اولدی طوفان  قوپدی بئله دستان اولار؟اولماز

دئردی   سائلم     کؤنلوم  نیگاریم  شاهه  خوبان  دور

گدایه  شاهه  ظالمدن  دئیون  احسان   اولار؟اولماز

منیم      کامران  اشعاریم     آلار       الهام جاناننان

جهانه  شعریده  ای  گول  بوجور  دیوان اولار؟اولماز

سه غزل از....عمادخراسانی

گر چه مستیم و خرابیم چو شبهای دگر

باز کن ساقی مجلس سر ِ مینای دگر

امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم
شاید ای جان نرسیدیم به فردای دگر

مست مستم ، مشکن قدر خود ای پنجه غم
من به میخانه‌ام امشب تو برو جای دگر

چه به میخانه چه محراب حرامم باشد
گر به‌جز عشق توام هست تمنای دگر

تا روم از پی یار دگری می باید
جز دل من دلی وجز تو دلارای دگر

نشینده است گلی بوی تو ای غنچه ناز
بوده ام ورنه بسی همدم گلهای دگر

تو سیه چشم چو آئی به تماشای چمن
نگذاری به ‌کسی چشم تماشای دگر

باده پیش آر که رفتند از این مکتب راز
اوستادان و فزودند معمای دگر

این قفس را نبود روزنی ای مرغ پریش
آرزو ساخته بستان طرب زای دگر

گر بهشتی است رخ تست نگارا که در آن
می توان کرد به هر لحظه تماشای دگر

از تو زیبا صنم اینقدر جفا زیبا نیست
گیرم این دل نتوان داد به ‌زیبای دگر

می‌ فروشان همه دانند "عمادا" که بود
عاشقان را حرم و دیر و کلیسای دگر

عمادخراسانی



پیش مــــا ســوخته گــان مسجد و میخانه یکیست

حــرم و دیر یکـــی ، سبحــــه و پیمــانـــــــه یکیست

اینهمــــه جنـــگ و جدل حاصل کوته نظری است

گـــر نظـــر پاک کنـــی کعبه و بتخــــانه یکیست

اینهمـــه قصــه زغــوغــا ی گـــر فتــاران است

ورنـــه از روز ازل ، دام یــــکی دانــــــه یکیست

ره هـــرکس بفســـونـــی زده آن شـــوخ اَرنــــه

گـــریـــه نیمه شب و خنـــــده مستـــا نـــه یکیست

گـــر زمـــن پر ســـی از آن لطف کـــه من میدانم

آشنا بــردر این خــانه و بیگـــانــــــه یکیــــست

عشق آتش بـــود و خـــانه خــــرا بــــی د ارد

پیش آتش دل شمــع و پـــر پــروانـــه یکیست

گـــر به سر حــد جنــونت ببـــــرد عشــق ((عمـاد))

بــی وفــائــی و وفـــا داری جــا نـــــانه یکیست

دلم آشفته آن مایه ناز است هنوز

مرغ پر سوخته در پنجه باز است هنوز

جان به لب آمد و لب بر لب جانان نرسید

دل به جان آمد و او بر سر ناز است هنوز

گر چه بیگانه ز خود گشتم و دیوانه ز عشق

یار عاشق کش و بیگانه نواز است هنوز

خاک گردیدم و بر آتش من آب نزد

غافل از حسرت ارباب نیاز است هنوز

گرچه هر لحظه مدد می دهدم چشم پر آب

دل سودا زده در سوز و گداز است هنوز 

همه خفتند به غیر از من و پروانه و شمع

قصه ما دو سه دیوانه دراز است هنوز

گر چه رفتی، ز دلم حسرت روی تو نرفت

در این خانه به امید تو باز است هنوز

این چه سوداست عمادا که تو در سر داری؟

وین چه سوزی است که در پرده ساز است هنوز

 عماد خراسانی

1.  

                                    

    

    

   

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

    

       دوغزل                                 
   

   بسیار                            
   

   زیبا از حزین                              
   

    

    

   ای وای بر اسیــری کز یاد رفته باشــد

    

    

   
   در دام مـانده باشـد صیـاد رفتـه باشـد

    

   
   
   آه از دمــی که تــنها با داغ او چو لاله

    

    

   
   درخون نشسته باشم چون باد رفته باشد

    

   
   
   آواز تـیشــه امشــب از بیستـون نــیامـد

    

    

   
   شاید به خواب شیرین فرهاد رفته باشد

    

   
   
   خونش به تیـغ حســرت یارب حلال بادا

    

   
   صیدی که از کمندت آزاد رفتـه باشــد

    

   
   
   از آه درد نــاکـی سـازم خـبـر دلـت را

    

   
   وقتی که کوه صبرم بر بـاد رفته باشـد

    

   
   
   رحــم از بر اسیری کـز گرد دام زلفـت

    

    

   
   با صد امـیدواری نـاشـاد رفتــه باشـــد

    

   
   
   شـادم که از رقـیبـان دامن کشـان گذشتـی

    

    

   
   گو مشت خاک ما هم بر باد رفته باشـد

    

   
   
   پرشور از حزین است امروز کوه و صحرا

    

   
   مجنون گذشتـه باشـد فرهـاد رفتـه باشـد

2. ----------------------------------------------------------------------------------------------------
   
   

   ساقی می عارفانه ات کو ؟

    

   
   
   جان داروی جاودانه ات کو ؟

    

   
   
   گیرم که نیم سزای احسان

    

   
   
   بخشایش بی بهانه ات کو ؟

    

   
   
   شب را به امید صبح کردیم

    

   
   
   صبح است می شبانه ات کو ؟

    

   
   
   افسرده ی قیل و قال عقلم

   
   
   نالیدن عاشقانه ات کو ؟

    

   
   
   تا چند زبون چرخ باشم

    

   
   
   بی آتش دل زبانه ات کو ؟

    

   
   
   بی برگیها جوانه کرده ا ست

   
   
   ای مرغ قفس ترانه ات کو ؟

   
   
   تاراج گر خزان به گل زد

    

   
   
   خار و خس آشیانه ات کو ؟

    

   
   
   تا چند"حزین"بدشت گردی ؟

    

   
   
   ای خانه خراب خانه ات کو ؟

   
   

    

قصّه های    

شام غم

  عمریست بی تابت شدم خواهم  که بیتابت کنم 

   با قصه های شام غم ای دوست    در خوابت کنم    

خمخانه ای دارم    در این   ویران   سرای خویشتن  

خواهم که امشب ای صنم مست از می نابت کنم

درشام  تار و درد     و   غم بی ماه  و  بی اختر شدم   

 خواهم     که   اندر شام      غم   ماه  جهان  تابت  کنم    

بنگر    چه   غوغا  کرده ای  در  قاب   دل    جا کرده ای  

گر چه  دل از     ما کنده ای     باید که    زر   قابت کنم

تو     آن   بهار       خرّمی       پائیز     محنت    زا    منم  

سیماب  گشتم از غمت خواهم  که  سیمابت  کنم

در   آسمان  چشم    من  بارد     همیشه  ابر  غم 

گر پا   نهی  بر    بزم    من  ازگریه  غرقابت کنم

در کوچه های درد و   غم با ما شوی گر هم قدم    

 در   سمان   بی دلان  ای  دوست     مهتابت  کنم       

شمع شبستانم   توئی ، هم سرو     بستانم  توئی       

  در  باغ  سبز  دوستی  چون غنچه     شادابت  کنم      

       مژگان   چون    مضراب    تو ننواخت تار     وصل را         

 باید  اینک  شکوه  من     از  جور     مضرابت     کنم

    هر   چند سبز   و خرمی تشنه است باغ   وصل تو  

از اشک شوق ودرد وغم خواهم که سیرابت کنم

ابروی    تو    محراب   من ،چشم     تو منزلگاه من 

خواهم که امشب سجده من در کنج  محرابت کنم

من  طایری       آزاده ام  ، در     دام غم   افتاده ام  

    صد  شکوه  از    ظلم  تو    و  از   جور    احبابت  کنم     

باز ای قلم از سرکشی خواهی به هر جا سر کشی 

زیبد    که اندر  خیل   حق    من  شمع   شبتابت  کنم

کامران    از  پژمردن  یک    غنچه       نالان  می شوی   

        باید  به  ملک      دیگری      زین      ملک   پرتابت  کنم            

صاحب دل وصاحب نظران      

        زین  خلایق  نشود  گر  خر و  نا  اهل  کسی  

    قیمت خر  به   زر  و   سیم زند  طعنه   بسی

گر شوی  کور و  کر ولال  نه  صعب است ولی

مشکلت جاهلی  است  و خری   و  بوالهوسی

عده ای     اهل  خریّت  شده    و  کان      وفا

قوم  دیگر       ز منیّت      شده  مانند  خسی

روبه  و  گرگ  و خر  اینک   به  مراد  است مدام

شده       شیران    زمان   نیز        اسیر   قفسی

سهم صاحب دل وصاحب نظران خون دل است

باید   افکند     به       عالم     نگه   باز      پسی

دگر   از  مردم   نا اهل  جهان     گشته  خراب

خون  دل  می خورم  از  مردم   نا  اهل  بسی

ای  که از جام  می  و  کبر  و منیّت تو خوشی

کی به  داد     من  و  این   مردم  نا شاد  رسی

منصب   عالی  و عشرت   به   سفیه   ارزانی

ما   نداریم   بدان     منصب  و   زر   دسترسی

خانه  عیش  جهان   در   خور   این   بولهوسان

ما   که     صا حب   نظرانیم   نداریم   هوسی

شده   اشعار      تو  کامران  دژ  شعر  و  ادب

کی  تواند   به پرد   بر     دژ    عرفان  مگسی

قصر آرزو

استاد رحیم دیندار(کامران)

یک جهانی  پر   ز رویا ساختم  

زندگانی   را  من  آخر  باختم

خانه سبزی   که بود   آمال من  

 واژگون شد سوی غمها تاختم

 بوی   غم خیزد دگر از شعر من  

خویش   را در بحر غم   انداختم

    شد بهار   من خزان  ای آسمان   

زان   به توصیف   غمان  پرداختم

مرغ عشقم زانکه با منقار خویش

  از     برایت    آشیانی     ساختم

 همچو موری شد حقوقم پایمال  

  قدر   خود را  از   ازل نشناختم

   قصر آمالم   نگون شد   ای دریغ  

      لاجرم      طرحی  نوین    انداختم     

قوم جفا

اثر: استاد دیندار(کامران                                                              

پس از مرگم مگو دشمن تورا کشت

نگاه   نفرت   آمیزت    مرا  کشت

به قول دشمنان بر گشتی  از ما

مرا این شیوه ات ای بی وفاکشت

بگریید  عاشقان  بر     حال  زارم

مرا دشمن نه آن زلف دوتا کشت

وفا  از  دوستان   هرگز   ندیدم

مرا ای آسمان جور و جفا کشت

نمی دانند  قدر  چون منی  را

دلا بی مهری یاران مرا کشت

ریا   ورزند  و تهمت  می زنندم

مرا دیو  و  دد  مردم  نما کشت

به هر کس دل سپردم دشمنم شد

مسلمانان مرا این عقده ها کشت

زدند آخر به من  زخم زبان ها

مرا این حرف های ناروا کشت

چو سروم خم نکردم نزد دونان

مرا آزاده  مردی ای  دلا کشت

خریدارم  نگردیدند  این   قوم

نگارینا  مرا   قوم  شما  کشت

                      پس  از  مرگم  بگو  با  آشنایان

                         که کامران مرا اهل ریا کشت

استادشهریار

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا

وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار

اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود

ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا

ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت

اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند

در شگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

این سفر راه قیامت میروی تنها چرا

غزلی از دیوان شمس                             

بی همگان بسر شود بی تو به سر نمی شود

داغ تو دارد این دلم بی تو بسر نمی شود

دیده عقل مست تو چنبره چرخ پست تو

گوش طرب بدست تو بی تو بسر نمی شود

خمر و خمار من توئی باغ و بهار من توئی

خواب و قرار من توئی بی تو بسر نمی شود

جاه و جلال من تویی ملکت و مال من توئی

آب زلال من توئی بی تو بسر نمی شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی

آن منی کجا روی بی تو بسر نمی شود

دل بنهم تو بر کنی توبه کنم تو بشکنی

این همه خود تو میکنی بیتو بسر نمی شود

بی تو اگر بسر شدی زیر جهان زبر شدی

باغ  ارم سقر شدی بی تو بسر نمی شود

گر تو سری قدم شوم ور تو کفی قلم شوم

ور بروی عدم شوم بی تو بسر نمی شود

حاصل روزگار من     ,   رهبر و یار و غار من

بی تو بداست کار من بی تو بسر نمی شود

خواب مرا ببسته ای نقش مرا بشسته ای

وز همه ام گسسته ای بی تو بسر نمی شود

بی تو نه زندگی خوشم, بی تو  نه مردگی خوشم

سر ز غم تو چون کشم بی تو بسر نمی شود

جان زه تو جوش میکند دل زه تو نوش میکند

عقل خروش  میکند بی تو بسر نمی شود

گر نشوی تو یار من بی تو خراب کار من

مونس و غمگسار من بی تو بسر نمی شود

هرچه بگویم ای سندس نیست جدا ز نیک و بد

هم تو بگو بلفظ خود بی تو بسر نمی شود

شاه منی و دلبری شمس جهان اکبری

از مه خور تو انوری بی تو بسر نمی شود