(fbt) فقط به خاطر تو

من نگویم که مرا.....

غزلی از:ملک‌الشعرای بهار

من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید

 قفسم برده به باغی

ماچون  ز دری  پای کشیدیم کشیدیم 

امید   ز     هر کس .......                                

من نگویم که مرا.....

غزلی از:ملک‌الشعرای بهار

من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید

قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید

فصل گل می گذرد هم نفسان بهر خدا

بنشینید      به   باغی و   مرا      یاد کنید

عندلیبان گل سوری به چمن کرد   ورود

بهر شاد باش قدومش همه فریاد کنید

یاد از این مرغ گرفتار   کنید   ای مرغان

چو تماشای گل و   لاله و شمشاد کنید

هر که دارد ز شما مرغ اسیری به قفس

برده در باغ   و        یاد    منش  آزاد کنید

آشیان من بیچاره اگر    سوخت چه باک

فکر      ویران   شدن    خانه  صیاد کنید

غزلی زیبا از:   وحشی بافقی

 ماچون  ز دری  پای کشیدیم کشیدیم                                                 

امید   ز     هر کس    که بریدیم،پریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

از گوشه   بامی    که پریدیم، پریدیم

رم     دادن صید   خود از آغاز غلط بود

حالا   که   رماندی و    رمیدیم،رمیدیم

نام تو که باغ اِرَم و روضه    خلد است

انگار   که   دیدیم نه    دیدیم،   ندیدیم

صد باغ بهار است و صلای گل و گلشن

گر میوه    یک    باغ   نچیدیم،   نچیدیم

سر تا به   قدم تیغ    دعاییم و تو غافل

هان واقف  دم باش رسیدیم، رسیدیم

وحشی سبب دوری و این قسم سخنها

آن نیست که ما   هم نشنیدیم، شنیدیم