(fbt) فقط به خاطر تو

 دلنشین ترین  زیباترین

شعرهای  شاعر شیرین سخن

فروغی بسطامی

فروغی یکی از بهترین غزلسرایان قرن سیزدهم  در ایران وجهان است .

در غزل  از سعدی پیروی میکند .

روانی و شیوه بیان و سوز و گداز ی که در اشعارش هست ،

وی را در شاعری مقامی  والا داده و موجب شهرتش گشته است

  غزل های او

  به سبب  دلنشین بودن وبسیار زیبا و روان زیبایی آهنگ و فصاحت بیان رواج و شهرت بسیار  دز ایران وجهان یافته است

كی رفته ای ز دل كه تمنا كنم تو را؟

كی بوده ای نهفته كه پیدا كنم تو را؟

غیبت نكرده ای كه شوَم   طالب حضور

پنهان نگشته ای   كه هویدا كنم تو را

با صد هزار جلوه برون   آمدی كه من

با صد هزار   دیده    تماشا كنم تو را

چشم به صد مجاهده آیینه ساز شد

تا من به یك مشاهده شیدا كنم تو را

بالای خود در    آینـﮥ چشم   من ببین

تا با خبر ز عالم بالا    كنم      تو    را

مستانه   كاش در حرم  و   دیر بگذری

تا قبله گاه   مؤمن و   ترسا  كنم تو را

خواهم شبی    نقاب  ز   رویت برافكنم

خورشید    كعبه،   ماه كلیسا كنم تو را

گر افتد   آن دو زلف    چلیپا به چنگ من

چندین    هزار سلسله    در پا كنم تو را

طوبی و     سدره گر     به   قیامت    به من دهند

یكجا      فدای    قامت   رعنا   كنم تو را

زیبا    شود    به    كارگِه عشق  كار من

هر گه    نظر به    صورت    زیبا كنم تو را

رسوای     عالمی شدم از شور عاشقی

ترسم    خدا    نخواسته رسوا كنم تو را

آن که   مرادش  تویی از همه  جویا تر است

وان که در این جستجو است از همه پویاتر است

گر همه صورتگران صورت زیبا کشند

صورت زیبای تو از همه زیباتر است

چون به چمن صف زنند خیل سهی قامتان

قامت رعنای تو از همه رعناتر است

سنبل مشکین تو از همه آشفته‌تر

نرگس شهلای تو از همه شهلاتر است

حسن دل آرای تو از همه مشهورتر

عاشق رسوای تو از همه رسواتر است

مست مقامات شوق از همه هشیارتر

پیر خرابات عشق از همه برناتر است

آن که به محراب گفت از همه مؤمن‌ترم

گر دو سه جامش دهند از همه ترساتر است

بادهٔ پایندگی از کف ساقی گرفت

آن که به پای قدح از همه بی‌پاتر است

سر غم عشق را در دل اندوهناک

هر چه نهان می‌کنی از همه پیداتر است

چون که سلاطین کنند دعوی بالاتری

رایت سلطان عشق از همه بالاتر است

مرغ چمن دم نزد پیش فروغی بلی

آن که زبانش تویی از همه گویاتر است

مردان خدا    پرده ي     پندار دريدند

يعني همه    جا غير    خدا   يار نديدند

هر دست که دادند همان دست گرفتند

هر نکته که گفتند همان نکته شنيدند

يک طايفه را بهر مکافات سرشتند

يک سلسله را بهر ملاقات گزيدند

یک فرقه به عشرت در کاشانه گشادند

یک زمره به حسرت سر انگشت گزیدند

جمعي به در پير خرابات خرابند

قومي به بر شيخ مناجات مريدند

يک جمع نکوشيده رسيدند به مقصد

يک قوم دويدند و به مقصد نرسيدند

فرياد   که    در    رهگذر   آدم خاکي

بس دانه فشاندند و بسي دام تنيدند

همت طلب از باطن پيران سحرخيز

زيرا که يکي را ز دو عالم طلبيدند

زنهار مزن دست به دامان گروهي

کز حق ببريدند و به باطل گرويدند

چون خلق در آيند به بازار حقيقت

ترسم نفروشند متاعي که خريدند

کوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است

کاین جامعه به اندازه هر کس نبریدند

مرغان نظرباز سبک سير فروغي

از دامگه خاک بر افلاک پريدند

یک شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت
داد خود را زان مه بیدادگر خواهم گرفت
چشم گریان را به طوفان بلا خواهم سپرد
نوک مژگان را به خوناب جگر خواهم گرفت
نعره ها خواهم زد ودر بحر وبر خواهم فتاد
شعله ها خواهم شد ودر خشک وتر خواهم گرفت
انتقامم را ز زلفش موبه مو خواهم کشید
آرزویم را ز لعلش سر به سر خواهم گرفت
یا به زندان فراقش بی نشان خواهم شدن
یا گریبان وصالش بی خبر خواهم گرفت
یا بهار عمر من رو به خزان خواهد نهاد
یا نهال قامت او را به بر خواهم گرفت
یا به پایش نقد جان بی گفت وگو خواهم فشاند
یا زدستش آستین بر چشم تر خواهم گرفت
یا به حاجت دربرش دست طلب خواهم گشود
یا به حجت از درش راه سفر خواهم گرفت
یا لبانش را زلب همچون شکر خواهم مکید
یا میانش را به بر همچون کمر خواهم گرفت
گر نخواهد داد من امروز داد،آن شاه حسن
دامنش فردا به نزد دادگر خواهم گرفت
باز اگر بر منظرش روزی نظر خواهم فکند
کام چندین ساله را از یک نظر خواهم گرفت